پوشش‌های پروکسی در زمان اجرا و فرایندهای موجود
توضیح می‌دهد چرا یک پوشش فرایند معمولاً باید برنامه را اجرا کند، نه اینکه پروکسی را به اتصال‌های از پیش باز آن متصل کند.
پوششی مانند socksify یا proxychains معمولاً برنامه هدف را همراه با کتابخانه‌ای برای رهگیری اجرا می‌کند. دادن PID یک فرایند موجود به آن، آن کتابخانه را در فرایند جای نمی‌دهد و اتصال‌های باز آن را هم جابه‌جا نمی‌کند. برای proxychains-ng، نیازمندی‌های بارگذاری کتابخانه در فایل اجرایی واقعی را بررسی کنید.
اگر برنامه تنظیمات پروکسی بومی دارد، از روش مستند برای اعمال آن‌ها استفاده کنید. یک تغییر ممکن است درخواست‌های جدید را تحت تأثیر قرار دهد، در حالی که اتصال‌های برقرارشده در مسیر پیشین خود ادامه می‌دهند.
اگر رهگیری در زمان اجرا روش مورد نظر است، راه‌اندازی مجدد مناسب برنامه را زیر آن پوشش ترتیب دهید. به یاد داشته باشید که برخی راه‌اندازها کار را به نمونه‌ای در پس‌زمینه که از پیش در حال اجراست می‌سپارند.
طراحی مسیریابی یا رهگیری در سطح سیستم سازوکار دیگری با دامنه خودش است. نباید آن را همان عملیات افزودن تنظیم پروکسی به یک PID توصیف کرد.
برای یک خروج لازم، فرایند واقعی که اتصال‌های شبکه‌ای جدید می‌سازد و مسیری که آن اتصال‌ها استفاده می‌کنند را شناسایی کنید. یک نام فرایند قابل مشاهده یا یک فرمان پوشش در ترمینال دیگر هیچ‌کدام از این دو را اثبات نمی‌کند.