Przenoszenie rozszerzeń proxy między Chrome a Firefoksem
Firefox i Chrome udostępniają API rozszerzeń o podobnych nazwach, ale różnych modelach konfiguracji. Przenieś politykę routingu, a nie tylko przestrzeń nazw.
Zmiana nazwy chrome na browser nie jest pełnym przeniesieniem rozszerzenia proxy.
Konfiguracja stałego serwera w Chrome używa obiektu trybu i reguł. Firefox udostępnia własny interfejs globalnych ustawień proxy oraz API proxy.onRequest dla każdego żądania. Podobne nazwy nie czynią ich obiektów wejściowych wymiennymi.
Zacznij od polityki, którą chcesz wyrazić: jeden stały punkt końcowy, konfiguracja PAC lub trasa wybierana osobno dla każdego żądania. Następnie użyj interfejsu udokumentowanego dla danej przeglądarki.
Nasłuch Firefoksa dla każdego żądania może zwracać informacje o proxy z kodu rozszerzenia. Wymaga uprawnienia proxy i odpowiedniego dostępu do hosta dla przechwyconych żądań. To inna konstrukcja niż skopiowanie obiektu ustawień stałego serwera Chrome i nadzieja, że przeglądarka rozpozna każde pole.
Sprawdź też obsługiwaną wersję Firefoksa i wymagania manifestu. Stare przykłady używające proxy.register() opisują wcześniejsze API i nie powinny być podstawą obecnego rozszerzenia.
Trzymaj wspólne dane polityki oddzielnie od adaptacji specyficznej dla przeglądarki. Testy i diagnostyka powinny pokazywać trasę wybraną dla celu w każdej przeglądarce, łącznie z celowo bezpośrednim wynikiem. Prawidłowy manifest i wywołanie API bez wyjątku to dopiero początek.