نام میزبان پروکسی را پیش از استفاده از DNS راه دور حل کنید

DNS راه دور می‌تواند مشکل جست‌وجوی مقصد را حل کند و با این حال شما را ناتوان از اتصال رها کند. کلاینت ابتدا باید پروکسی را پیدا کند.

یک نقطه پایانی به نام proxy.office.example را در نظر بگیرید. فرستادن نام میزبان یک وب‌سایت از طریق SOCKS به کلاینت نمی‌گوید چگونه نشانی آن نقطه پایانی اولیه را به دست آورد. گفت‌وگوی SOCKS هنوز آغاز نشده است.

این موضوع وقتی مهم است که نام پروکسی به یک فضای نام خصوصی تعلق دارد. ممکن است یک حل‌کننده خانگی آن را نداند، در حالی که حل‌کننده‌ای در شبکه اداری تأییدشده آن را می‌داند. نام کوتاه پروکسی می‌تواند به پیکربندی دامنه جست‌وجو نیز وابسته باشد که میان شبکه‌ها متفاوت است.

نام‌ها را جدا نگه دارید

• نام نقطه پایانی پروکسی برای برقراری اتصال اول لازم است.
• نام وب‌سایت را می‌توان درون درخواست پشتیبانی‌شده پروکسی برای حل راه دور حمل کرد.

پیش از تغییر حل‌کننده، ثبت کنید کدام نام شکست خورده است. جایگزین کردن DNS کلاینت با یک سرویس عمومی بی‌ربط می‌تواند دسترسی به نام خصوصی پروکسی را کمتر کند، نه بیشتر. از پیکربندی حل نام پشتیبانی‌شده شبکه مورد نظر استفاده کنید.

یک IP اختصاص‌یافته پروکسی می‌تواند در برخی چیدمان‌ها یک جست‌وجوی نام میزبان را حذف کند، اما با نام به‌طور کلی قابل تعویض نیست. TLS به پروکسی HTTPS و احراز هویت مبتنی بر نام می‌توانند به هویت مورد انتظار وابسته باشند. آن هویت را دست‌نخورده نگه دارید به‌جای آنکه بررسی‌هایش را غیرفعال کنید.

پس از کارکردن اتصال اول، مرحله مقصد را جداگانه بررسی کنید. نام میزبان پروکسی کارآمد نه ثابت می‌کند که پروکسی نام وب‌سایت را می‌داند و نه اینکه اجازه اتصال به آنجا را دارد.