traceroute به یک نشانی بیرونی تنظیمات پروکسی HTTP مرورگر شما را بررسی نمی‌کند. این ابزار رفتار کاوشگرهای خودش را در سطح IP ردیابی می‌کند.

یک پروکسی پیشرو صریح اتصال برنامه را می‌پذیرد و اتصال بعدی را ایجاد می‌کند. بنابراین مسیر مرورگر تا پروکسی و مسیر پروکسی تا مقصد از یک کاوشگر معمولی که مستقیم به سوی مقصد فرستاده می‌شود جدا هستند.

نمی‌توانید مسیریاب‌های نمایش‌داده‌شده را بشمارید و نتیجه بگیرید که چون گام ناشناخته اضافه‌ای نیست پروکسی HTTP وجود ندارد. پاسخ‌های گمشده، تونل‌ها، فیلترکردن و پروتکل کاوش متفاوت این استنتاج را بیشتر محدود می‌کنند.

از traceroute برای همان پرسش مسیری استفاده کنید که واقعاً می‌پرسد. برای تعیین مسیر پروکسی یک برنامه، انتخاب مؤثر پروکسی و تبادل اتصال آن را بررسی کنید، سپس در صورت دسترس بودن با سوابق واسطه موردنظر تطبیق دهید.

نشانی خروجی مشاهده‌شده مرز مفید دیگری را مشخص می‌کند، اما هنوز همه واسطه‌ها را فهرست نمی‌کند. زنجیره پروکسی چیدمانی در سطح برنامه است؛ کاوشگرهای محدود به TTL روشی همگانی برای بازسازی آن نیستند.

مقالات مرتبط