نتیجهٔ PAC هم پروکسی و هم پروتکل را نام می‌برد. اگر استقرار فایرفاکس شما به SOCKS5 نیاز دارد، آن را در مقدار بازگشتی بنویسید:

return "SOCKS5 proxy.example:1080";

اگر سیاست PAC از نقاط پایانی عمومی استفاده می‌کند، نامزدها را از فهرست پروکسی SOCKS5 انتخاب کنید و نتیجهٔ صریح SOCKS5 را نگه دارید. نشانهٔ عمومی SOCKS سابقهٔ سازگاری دارد. این یک دستور قابل‌حمل نیست که هر مرورگری باید آن را به‌عنوان جدیدترین نسخهٔ SOCKS تفسیر کند.

در پیاده‌سازی فایرفاکسی که اینجا بررسی می‌شود، تجزیه‌گر PAC مقدار صریح SOCKS5 را به ارائه‌دهندهٔ سوکت نسخهٔ 5 نگاشت می‌کند و تفکیک نام میزبان مقصد را در سمت سرور درخواست می‌کند. پیکربندی دستی پروکسی مسیر تنظیمات جداگانه‌ای را دنبال می‌کند. بنابراین نام یک ترجیح از یک تنظیم دستی را نباید توضیحی جهان‌شمول برای هر نتیجهٔ PAC دانست.

نسخهٔ دقیق مرورگر، اسکریپت PAC بارگذاری‌شده و نشانهٔ بازگشتی را در سابقه نگه دارید. اسکریپی که ویرایش کرده‌اید لزوماً همان اسکریپی نیست که کارخواه دریافت کرده است، و مسیر متفاوتی که برای یک میزبان بازگردانده شود می‌تواند مشاهده را تغییر دهد.

این موضوع به نام مقصد مرتبط با مسیر SOCKS انتخاب‌شده مربوط است. کارخواه هنوز باید به نقطهٔ پایانی پروکسی برسد و برنامه‌های دیگر رفتار DNS خودشان را حفظ می‌کنند. یک نتیجهٔ درست PAC را به این ادعا تبدیل نکنید که اکنون همهٔ جست‌وجوهای سطح دستگاه از راه دور انجام می‌شوند.

وقتی پیکربندی باید چند مرورگر را پشتیبانی کند، پشتیبانی مستندشان از نشانه‌های PAC را بررسی کنید، نه اینکه جزئیاتی از سطح کد منبع فایرفاکس را به پیاده‌سازی دیگری منتقل کنید.

مقالات مرتبط