چرا http_proxy لزوماً روی Whois تأثیر نمی‌گذارد

Whois سنتی از پروتکل TCP خودش استفاده می‌کند، معمولاً روی پورت 43. صرف اینکه پاسخ یک دامنه اینترنتی را توصیف می‌کند، آن را به درخواست HTTP تبدیل نمی‌کند.

متغیر http_proxy فقط به نرم‌افزاری کمک می‌کند که آن را برای مسیر پروکسی HTTP پشتیبانی‌شده می‌خواند. پیاده‌سازی Whois می‌تواند هنگام برقراری اتصال معمول TCP خود آن متغیر را نادیده بگیرد.

اگر کلاینت خاصی از SOCKS پشتیبانی می‌کند، همان قابلیت مستند را پیکربندی کنید. پوشش TCP سازگار گزینه دیگری است، به شرط محدودیت‌های رهگیری پوشش و سیاست پورت مقصد پروکسی. فرض نکنید هر برنامه‌ای به نام whois همان قابلیت‌ها را دارد. اگر آن کلاینت از SOCKS پشتیبانی می‌کند و واسطه‌های عمومی مجاز باشند، فهرست پروکسی SOCKS گزینه‌هایی برای بررسی دسترسی به سرورها و پورت‌های واقعی Whois، از جمله ارجاع‌ها، ارائه می‌دهد.

سرویس‌های داده ثبت‌نام مبتنی بر HTTP، از جمله RDAP، از پروتکل کاربردی دیگری استفاده می‌کنند و می‌توانند از پشتیبانی پروکسی کلاینتی که HTTP را می‌شناسد بهره ببرند. تغییر رابط، تغییر عمدی ابزار و قالب پاسخ است، نه دلیلی بر اینکه پرس‌وجوی اصلی Whois همیشه HTTP بوده است.

رفتار ارجاع را هم در نظر داشته باشید: یک جست‌وجو ممکن است با بیش از یک سرور تماس بگیرد. یک اتصال مجاز اثبات نمی‌کند که هر مقصد بعدی می‌تواند از مسیر موردنظر استفاده کند.