Kanna NO_PROXY-reglur .NET við HttpClient.DefaultProxy.IsBypassed

Skrá bæði beru økismennina og formið við fremsta punkt, tá HttpClient skal fara uttan um proxy fyri báðar, og kanna síðani IsBypassed.

Sambært skjalfestu umhvørvisproxy-politikki HttpClient passa example.internal og .example.internal ólíkt. Bera navnið velur foreldravertin; formið við fremsta punkt velur undirøkismenninar.

Skulu báðar fara beint, tak báðar við í byrjanarumhvørvinum:

export no_proxy='example.internal,.example.internal'

Sameina hesi við ætlaðu verandi umfararlistan. Á skipanum, har navn á variablum gera mun á stórum og smáum bókstavum, kannar .NET fyrst proxy-umhvørvisnøvn við smáum bókstavum og síðani tey við stórum, so eitt gamalt no_proxy kann ganga framum NO_PROXY.

Innan fyri applið kann standardveljarin kannast uttan at senda HTTP-fyrispurningin til málið:

foreach (var host in new[] {
    "example.internal", "api.example.internal", "other.internal"
})
{
    var uri = new Uri("https://" + host + "/");
    Console.WriteLine($"{host}: bypass={HttpClient.DefaultProxy.IsBypassed(uri)}");
}

Brotið brúkar System og System.Net.Http. Um applið beinleiðis gav ein annan IWebProxy, kanna tá heldur veruligu handler-proxyina. Set ætlaða umhvørvið, áðrenn standardproxyið verður sett í gongd.

Hesar eru skjalfestu reglur .NET. Úrslit av curl við sama strengi prógva ikki, at ein annar klientur valdi somu leið, og ein umfararavgerð krevur framvegis beinleiðis netsamband.

Skyldar greinar