.NET NO_PROXY kurallarını HttpClient.DefaultProxy.IsBypassed ile denetleyin

HttpClient'ın belgelenmiş ortam proxy ilkesine göre example.internal ile .example.internal farklı eşleşir. Çıplak ad üst ana bilgisayarı seçer; baştaki noktalı biçim onun alt etki alanlarını seçer.

Her ikisi de doğrudan gitmeliyse ikisini de başlangıç ortamına ekleyin:

export no_proxy='example.internal,.example.internal'

Bunları amaçlanan mevcut atlama listesiyle birleştirin. Değişken adlarının büyük-küçük harf ayrımı yaptığı sistemlerde .NET önce küçük harfli proxy ortam adlarını, sonra büyük harflileri denetler; bu yüzden eski bir no_proxy, NO_PROXY'nin önüne geçebilir.

Uygulama içinde, hedefe HTTP isteği göndermeden varsayılan seçici incelenebilir:

foreach (var host in new[] {
    "example.internal", "api.example.internal", "other.internal"
})
{
    var uri = new Uri("https://" + host + "/");
    Console.WriteLine($"{host}: bypass={HttpClient.DefaultProxy.IsBypassed(uri)}");
}

Parça System ve System.Net.Http kullanır. Uygulama açıkça başka bir IWebProxy verdiyse bunun yerine işleyicinin gerçek proxysini inceleyin. İstenen ortamı varsayılan proxy başlatılmadan önce ayarlayın.

Bunlar .NET'in belgelenmiş kurallarıdır. Aynı dizeyi kullanan bir curl sonucu başka bir istemcinin aynı yolu seçtiğini kanıtlamaz ve atlama kararı hâlâ doğrudan ağ erişilebilirliği gerektirir.