Kontrolearje de NO_PROXY-regels fan .NET mei HttpClient.DefaultProxy.IsBypassed

Neffens it dokumintearre miljeuproxybelied fan HttpClient passe example.internal en .example.internal oars. De bleate namme kiest de âlderhost; de foarm mei liedende punt kiest syn subdomeinen.

As beide direkt wêze moatte, set se beide yn it startmiljeu:

export no_proxy='example.internal,.example.internal'

Foegje dizze by de bedoelde besteande omsil-list. Op systemen dêr't fariabelnammen haad- en lytse letters ûnderskiede, kontrolearret .NET earst proxy-miljeunammen yn lytse letters en dêrnei dy yn haadletters, dus in ferâldere no_proxy kin foarrang krije boppe NO_PROXY.

Binnen de applikaasje kin de standertselektor besjoen wurde sûnder it HTTP-fersyk nei de bestimming te stjoeren:

foreach (var host in new[] {
    "example.internal", "api.example.internal", "other.internal"
})
{
    var uri = new Uri("https://" + host + "/");
    Console.WriteLine($"{host}: bypass={HttpClient.DefaultProxy.IsBypassed(uri)}");
}

It fragmint brûkt System en System.Net.Http. As de applikaasje eksplisyt in oare IWebProxy jûn hat, besjoch dan ynstee de wirklike handler-proxy. Stel it bedoelde miljeu yn foardat de standertproxy initialisearre wurdt.

Dit binne de dokumintearre regels fan .NET. In curl-resultaat mei deselde tekenrige bewiist net dat in oare klant deselde rûte keas, en in omsilbeslissing freget noch altyd direkte netwurkberikberens.