Gëllt de Browser-Proxy och fir WebRTC?
En normale Web-IP-Test an eng WebRTC-Verbindung kënnen aner Weeër benotzen. Kontrolléiert d’Echtzäitkommunikatioun vum Browser getrennt.
D’HTTP-Proxy-Astellung vum Browser gëllt net automatesch fir WebRTC. Eng normal IP-Kontrollsäit moosst eng Webufro; en Uruff kann eege Weeër fir d’Verbindung an d’Adresse-Sich benotzen.
SOCKS5 hëlt dësen Ënnerscheed net ewech. Déi agebaut SOCKS5-URL-Proxy-Implementatioun vu Chromium ënnerstëtzt TCP, keng allgemeng UDP-Associatioun. De Protokoll bitt méi Méiglechkeete wéi dës Browser-Schnëttstell.
Browseren hu getrennte WebRTC-Netzkontrollen. Chrome bitt iwwer seng API fir Dateschutz-Erweiderungen eng Politik fir d’IP-Behandlung, dorënner disable_non_proxied_udp; Mozilla dokumentéiert och Astellunge fir WebRTC-Netzprivatsphär. Dee Chrome-Wäert ass eng API-Politik, kee universellt Kräizkästchen an och keng Garantie, all Adress ze verstoppen.
Kontrolléiert den normale Webausgang an duerno d’WebRTC-Verhalen an der tatsächlech benotzter Konferenzapp, mat enger Diagnos, där hir gemellte Felder Dir verstitt. Lokal Adressen, Relay-Adressen an ëffentlech observéiert Adressen beschreiwen ënnerschiddlech Deeler vun enger Verbindung. Notéiert Browser an Testbedingungen: Politiken, Erweiderungen, Dateschutzverhalen a verfügbar Weeër beaflossen d’Resultat. Weder „leckt ëmmer“ nach en erfollegräiche Web-IP-Test geet dofir als Conclusioun duer.
Wann Dir e WebRTC-Wee aschränkt, test déi néideg Uriff nach eng Kéier. Manner Offenleeë vun Adressen kann och verhënneren, datt en Uruff sech verbënnt. Dës Ofweie steet getrennt dovun, ob en HTTP-Proxy-Endpunkt online ass.