Nëse http_proxy kthehet në terminalin tjetër, gjeni kush e vendosi. Një unset tjetër në fund të .bashrc mund ta fshehë vlerën për një nisje duke e lënë burimin aktiv diku tjetër.

  1. Identifikoni nisjen që dështon. A është shell interaktiv i hyrjes, terminal pa hyrje, apo punë jointeraktive? Bash i thirrur si sh ndjek gjithashtu rregulla të tjera.
  2. Ndiqni atë rrugë nisjeje. Një shell interaktiv i hyrjes lexon /etc/profile dhe më pas skedarin e parë të disponueshëm të përdoruesit midis ~/.bash_profile, ~/.bash_login dhe ~/.profile. Një shell interaktiv pa hyrje normalisht lexon ~/.bashrc. Një skedar hyrjeje mund ta source-ojë në mënyrë eksplicite. Për Bash jointeraktiv, merrni parasysh BASH_ENV kur zbatohet.
  3. Gjeni caktimin. Kërkoni në ata skedarë dhe në skedarët që ata source-ojnë emrin e variablës dhe emrin e vjetër të hostit të proxy-t. Përfshini fragmente përkatëse të /etc/profile.d dhe emra me shkronja të mëdha si dhe të vogla.
  4. Nëse nisja nuk e caktoi, ndiqni prindin. Shell-i trashëgon një mjedis nga terminali, sesioni i hyrjes, menaxheri i shërbimeve ose mjeti i zhvillimit. Një prind jetëgjatë mund ta mbajë vlerën e vjetër pasi të keni redaktuar një skedar shell.

Për hyrjet e bazuara në PAM, kontrolloni edhe /etc/environment. Korrigjoni burimin që e zotëron dhe rinisni rrugën e prekur, duke rifreskuar konfigurimin e prindit kur nevojitet. Mbajini kërkimet lokale: skedarët e nisjes dhe hedhjet e mjedisit mund të përmbajnë kredenciale. Rezultati që duhet verifikuar është vlera që trashëgon komanda e synuar, jo skedari i fundit që arriti ta unset-ojë atë.

Artikuj të ngjashëm