99proxy تنها درون /etc/apt/apt.conf.d/ دیر می‌رسد. ابزاری رومیزی که همان پروکسی پیش‌فرض را در /etc/apt/apt.conf می‌نویسد، باز هم می‌تواند انتساب نهایی را در دست داشته باشد.

در مکان‌های پیکربندی‌شده معمول، APT این‌ها را بارگذاری می‌کند:

  1. یک فایل اختیاری APT_CONFIG.
  2. فایل‌های واجد شرایط در پوشه قطعه‌هایش، به ترتیب الفبایی-عددی.
  3. فایل پیکربندی اصلی.
  4. تنظیمات بعدی ویژه هر برنامه و گزینه‌های خط فرمان.

تغییر نام قطعه به 999proxy آن را پس از فایل اصلی قرار نمی‌دهد. برنامه‌ای را که مالک ورودی متضاد است مشخص کنید و همان منبع پشتیبانی‌شده را اصلاح کنید، در حالی که گزینه‌های بی‌ربط را حفظ می‌کنید.

بررسی کنید که آیا قطعه اصلاً واجد شرایط بوده است. APT فایل‌های بدون پسوند یا فایل‌های .conf را بر پایه قواعد نویسه‌های نام فایل می‌پذیرد. 99proxy.disabled با 99proxy.conf هم‌ارز نیست؛ پیکربندی نادیده‌گرفتن تعیین می‌کند که نام ردشده بی‌صدا بماند یا اعلانی تولید کند. بارگذارهای *.d سرویس‌های دیگر می‌توانند قواعد متفاوتی داشته باشند.

برای مقایسه موقت، گزینه خط فرمان -o Acquire::http::Proxy=... مقدار عمومی را برای همان فراخوانی بازنویسی می‌کند. فایل -c در مرحله خط فرمان بارگذاری می‌شود، در حالی که APT_CONFIG زودتر بارگذاری می‌شود؛ هیچ‌یک به معنای نادیده‌گرفتن همه فایل‌های عادی نیست.

گزینه اثرگذار دقیق را با همان ورودی‌ها بررسی کنید، سپس تنظیمات ویژه میزبان و سیاست کشف را ببینید. بازنویسی یک پیش‌فرض آن شاخه‌های دیگر درخت را پاک نمی‌کند.

مقالات مرتبط