آیا یک پروکسی رایگان به شما پورت ورودی می‌دهد؟
یک نقطه پایانی پروکسی برای درخواست‌های خروجی به‌طور خودکار شنونده عمومی‌ای فراهم نمی‌کند که اتصال‌های ورودی را به رایانه شما بازگرداند.
یک نشانی IP و پورت از فهرست پروکسی معمولاً مکانی را مشخص می‌کند که برنامه شما به آن متصل می‌شود. این‌ها پورت عمومی‌ای نیستند که برای دسترسی دیگران به رایانه شما رزرو شده باشد.
اگر بخواهید اتصال ورودی دریافت کنید، این تفاوت مهم است. درخواست خروجی از پروکسی در عمل می‌گوید: به‌جای من به این مقصد متصل شو. شنونده عمومی نیاز دارد که واسطه اتصال شخص دیگری را بپذیرد و آن را به سرویس شما پیوند دهد.
به دنبال قابلیت واقعی ورودی باشید
HTTP دستور CONNECT تونلی به سمت مقصد نام‌برده‌شده در درخواست می‌سازد. این دستور از پروکسی نمی‌خواهد که به‌جای شما یک پورت شنود دلخواه منتشر کند.
SOCKS5 دستور جداگانه BIND را تعریف می‌کند. تبادل BIND در پروتکل یک نقطه پایانی مقید فراهم می‌کند و بعداً اتصال ورودی را گزارش می‌دهد. این همان دستور معمول CONNECT نیست که یک کلاینت وب استفاده می‌کند. سرویسی که پشتیبانی SOCKS5 را تبلیغ می‌کند ممکن است این دستور را محدود کند یا کنار بگذارد؛ نرم‌افزار کلاینت هم باید تبادل موردنظر را پشتیبانی کند.
حتی مذاکره موفق BIND هم تضمینی برای یک پورت منتشرشده دائمی و عمومی نیست. سیاست سرویس، همتای موردانتظار، مدت عمر و مسیر شبکه پیرامون هنوز اهمیت دارند.
پروکسی HTTP سرور SSH نیست
ارسال از راه دور SSH راه دیگری است که اپراتور می‌تواند صریحاً دسترسی ورودی فراهم کند. این کار به سرویس SSH، حساب و اجازه ارسال نیاز دارد. نشانه‌گرفتن یک دستور SSH به پورت عمومی پروکسی HTTP نمی‌تواند آن توانایی‌ها را بسازد.
پیش از انتخاب سرویس، جهت موردنیاز را مشخص کنید: درخواست‌های خروجی از طریق یک خروجی دیگر، یا اتصال‌های ورودی به برنامه‌ای که خودتان اجرا می‌کنید. اگر مورد دوم است، دنبال قابلیت مستند ارسال ورودی در چارچوبی باشید که خودتان کنترل می‌کنید. یک ردیف معمولی در فهرست پروکسی ثابت نمی‌کند که چنین قابلیتی وجود دارد.