روش ورود پروکسی FTP را انتخاب کنید که دروازه شما انتظار دارد
گفت‌وگوی USER، SITE یا OPEN یک دروازه FTP بومی را با کارخواهی که از آن پشتیبانی می‌کند هماهنگ کنید و حساب دروازه را از حساب مقصد جدا نگه دارید.
«پروکسی FTP» می‌تواند به دروازه‌ای اشاره کند که خودش FTP سخن می‌گوید. اتصال به آن با درخواست CONNECT از یک پروکسی HTTP یا درخواست از سرور SOCKS برای گشودن یک مقصد TCP تفاوت دارد.
دروازه به میزبان و حساب مقصد نیاز دارد و ممکن است نخست به ورود خودش نیاز داشته باشد. محصولات آن گفت‌وگو را به شکل‌های گوناگون بیان می‌کنند:
| چیدمان | شکل معمول فرمان |
|---|---|
| مقصد در نام کاربری رمزگذاری شده | USER target-user@target-host |
| ورود جداگانه به دروازه | USER/PASS دروازه، سپس ورود مقصد |
| فرمان صریح مقصد | SITE target-host یا OPEN target-host، سپس ورود لازم |
این‌ها خانواده‌هایی از قراردادها هستند، نه یک توالی استاندارد برای فرستادن به هر دروازه. روشی را برگزینید که مدیر مستند کرده و کارخواه پشتیبانی می‌کند.
هر دو حساب را در پیکربندی آشکار نگه دارید
گذرواژه FTP مقصد و گذرواژه دروازه می‌توانند متفاوت باشند. برخی دروازه‌ها آن‌ها را در یک نمایش USER/PASS ترکیب می‌کنند؛ برخی دیگر تبادل‌های جداگانه می‌خواهند. گذاشتن همه مقادیر در یک رشته نمی‌تواند کارخواهی را بازسازی کند که باید فرمان‌های بیشتری بفرستد.
این مرزی سودمند در کد قدیمی FtpWebRequest را توضیح می‌دهد. یک اتصال FTP معمولی به دروازه، با نام کاربری ویژه دروازه، می‌تواند با برخی چیدمان‌های USER/PASS سازگار باشد. دروازه‌ای که گفت‌وگوی SITE یا OPEN جداگانه می‌خواهد به کارخواهی نیاز دارد که واقعاً از آن جریان پشتیبانی کند. ویژگی Proxy در WebRequest باز رابط دیگری است.
برای نمونه WinSCP روش‌های ورود پروکسی FTP جداگانه‌ای ارائه می‌دهد، به‌جای آنکه همه دروازه‌ها را یک فیلد میزبان بداند. مقادیر عددی تنظیمات خام آن به API مستندش تعلق دارند؛ هنگام بازبینی پیکربندی از نام روش و گفت‌وگوی موردنظر استفاده کنید.
پس از ورود، انتقال فایل هنوز به اتصال داده FTP و حالت TLS برگزیده نیاز دارد. ورود موفق در کانال کنترل آغاز آن مسیر است، نه مدرکی بر اینکه هر انتقال داده از پیش مجاز است.