یک کلاینت CXF SOAP می‌تواند پیکربندی پروکسی خود را روی conduit HTTP حمل کند. سیاست کلاینت نقطه پایانی را انتخاب می‌کند و proxyAuthorization حساب واسطه را تأمین می‌کند:

<http-conf:conduit name="{urn:reports}ReportsPort.http-conduit">
  <http-conf:proxyAuthorization>
    <sec:UserName>PROXY_USER</sec:UserName>
    <sec:Password>PROXY_PASSWORD</sec:Password>
    <sec:AuthorizationType>Basic</sec:AuthorizationType>
  </http-conf:proxyAuthorization>
  <http-conf:client ProxyServer="proxy.example" ProxyServerPort="8080" />
</http-conf:conduit>

این قطعه فرض می‌کند پیکربندی موجود CXF فضاهای نام HTTP-conduit و امنیت را اعلام می‌کند. QName پورت نمونه را با پورت کلاینتی که پیکربندی می‌شود جایگزین کنید؛ بلوکی درست که به conduit دیگری متصل شده باشد نمی‌تواند بر این فراخوانی اثر بگذارد.

میزبان و پورت عددی پروکسی جلورو را توصیف می‌کنند. بلوک proxyAuthorization همان تنظیم ویژه حساب پروکسی در شِما است. CXF عنصر authorization را نیز برای اعتبارنامه‌های مقصد دارد. حساب پروکسی و حساب مقصد جدا از هم می‌مانند.

نوع Basic نمایش‌داده‌شده باید با طرحی مطابقت داشته باشد که پروکسی آن را می‌پذیرد و انتقال انتخاب‌شده CXF می‌تواند از آن استفاده کند. پس از بارگذاری conduit متناظر، عملیات‌هایی که از آن عبور می‌کنند همان سیاست کلاینت و پیکربندی حساب را دریافت می‌کنند.

مقالات مرتبط