نام مستعاری که فقط روی سرور SSH تعریف شده است می‌تواند از طریق ارسال دینامیک SOCKS آن کار کند، به شرطی که برنامه نام مقصد را بفرستد. اگر ابتدا آن را به‌صورت محلی حل کند و آدرس عددی بفرستد، نگاشت hosts سرور هرگز نام اصلی را برای حل کردن دریافت نمی‌کند.

ارسال دینامیک معمولی OpenSSH یک مقصد دامنه را برای اتصال خروجی به سمت سرور می‌برد. OpenSSH در آنجا از API جستجوی نشانی سیستم استفاده می‌کند. روی یک میزبان معمولی Linux با glibc، NSS پایگاه داده hosts و ترتیب جستجو را کنترل می‌کند، بنابراین یک ورودی در فایل hosts می‌تواند مشارکت کند. این یک رکورد DNS کپی‌شده روی لپ‌تاپ نیست.

نام مورد نظر، مانند preview.internal، را در URL وب‌سایت نگه دارید و حالت SOCKS نام میزبان راه‌دورِ کلاینت را انتخاب کنید. جایگزین کردن نام میزبان URL با یک IP می‌تواند هم HTTP Host و هم هویت TLS را تغییر دهد؛ دسترس‌پذیری یک گواهی را برای نام دیگر معتبر نمی‌کند.

اگر نام مستعار همچنان شکست می‌خورد، محیطی را که جستجوی راه‌دور را انجام می‌دهد مشخص کنید. یک کانتینر، chroot یا نمونه سرویس جداگانه ممکن است از فایل hosts که ویرایش کردید استفاده نکند. سایر پیاده‌سازی‌های SOCKS می‌توانند از حل‌کننده‌های خودشان استفاده کنند، پس این رفتار جستجوی سیستمی را نباید برای هر سرور پروکسی فرض کرد.

مقالات مرتبط