وقتی قواعد PAC مبتنی بر زمان یک پروکسی انتخاب می‌کنند
یک قاعده زمانی در PAC هنگام ارزیابی مسیریابی یک پروکسی را انتخاب می‌کند. این قاعده وعده نمی‌دهد که یک اتصال موجود را در ثانیه‌ای دقیق به خروجی تازه منتقل کند.
می‌توانید قاعده‌ای در PAC بنویسید که صبح یک پروکسی و بعداً پروکسی دیگری برگرداند. اما از آن قاعده نمی‌توان نتیجه گرفت که هر اتصال موجود مرورگر هنگام ظهر خروجی خود را عوض می‌کند.
توابعی مانند timeRange() در تصمیم مسیریابی مشارکت می‌کنند. آن‌ها یک زمان‌بند پس‌زمینه نیستند که تونل‌ها را ببندد، سوکت‌ها را منتقل کند یا از ارائه‌دهنده پروکسی بخواهد IP عمومی خود را بچرخاند.
سه رویداد را جدا نگه دارید:
- مرورگر PAC را ارزیابی می‌کند و مسیری به دست می‌آورد.
- کارخواه بر اساس قواعد شبکه‌ای خود اتصالی برقرار می‌کند یا از اتصال موجود دوباره استفاده می‌کند.
- سرویس انتخاب‌شده نشانی عمومی را برای اتصال بعدی خود برمی‌گزیند.
شرط زمان مستقیماً به رویداد اول مربوط است. دانلود یا اتصال طولانی‌مدتی که از قبل فعال است موضوع دیگری است. حافظه پنهان کارخواه و استفاده دوباره از اتصال‌ها نیز به این معناست که «اسکریپت یک بررسی ساعت دارد» شواهد کافی برای یک برنامه دقیق تغییر نیست.
اگر کاری برای هر نشست، درخواست یا بازه زمانی خروجی تازه می‌خواهد، از رابطی استفاده کنید که برای آن نیاز طراحی شده است و رفتار مستند آن را بررسی کنید. یک PAC می‌تواند میان نقطه‌های پایانی انتخاب کند، اما تعریف نمی‌کند که آن نقطه‌های پایانی با نشانی‌های خروجی خود چه می‌کنند.
مسیریابی مبتنی بر زمان هنوز می‌تواند برای یک سیاست شبکه‌ای آگاهانه مفید باشد. آن را انتخاب یک مسیر در زمان ارزیابی توصیف کنید، نه سازوکاری تضمین‌شده برای چرخش IP.