پیش از قرار دادن تنظیم پروکسی در مخزن عمومی
نقطه پایانی پروکسی را از اعتبارنامه‌های پروکسی جدا کنید و توضیح دهید چرا انتشار اولی کنترل دسترسی فراهم نمی‌کند.
نام میزبان پروکسی در یک فایل پیکربندی همان گذرواژه پروکسی نیست. انتشار هر یک از این دو شایسته تصمیمی آگاهانه است، اما پیامدها متفاوت‌اند.
نقطه پایانی به خوانندگان می‌گوید یک سرویس کجا ممکن است در دسترس باشد. نشانی مانند http://name:[email protected]:8080 نیز اعتبارنامه‌های قابل استفاده به آن‌ها می‌دهد. هرگز نباید فقط به این دلیل که شبیه یک نشانی است بی‌خطر تلقی شود.
نشانی پنهان سیاست دسترسی نیست
پروکسی خصوصی به کنترل‌های مناسب کاربرانش نیاز دارد: احراز هویت، شبکه‌های مشتری مجاز و محدودیت مقصد. نگه داشتن نشانی بیرون از مخزن جای آن‌ها را نمی‌گیرد. سرویس در دسترس عموم ممکن است بدون خواندن پیکربندی شما کشف شود.
برعکس، انتشار نشانی یک سرویس اثبات نمی‌کند که باز است. نقطه پایانی ممکن است همچنان اعتبارنامه بخواهد یا فقط از شبکه‌ای موردنظر در دسترس باشد. مرز واقعی دسترسی را بررسی کنید نه اینکه فرض کنید محرمانگی و احراز هویت یک معنا دارند.
برای نمونه‌های قابل اشتراک، از نام میزبان‌های مستندسازی استفاده کنید و اسرار را حذف کنید. تنظیمات خصوصی را در سازوکار تثبیت‌شده اسرار یا پیکربندی محلی پروژه نگه دارید. مراقب فایل‌های تولیدشده و گزارش‌های تشخیصی کپی‌شده باشید که ممکن است نشانی کامل حاوی اعتبارنامه داشته باشند.
اگر اعتبارنامه‌ها افشا شدند، ابتدا با لغو یا چرخش آن‌ها سودمندی‌شان را بردارید. ویرایش آخرین فایل نسخه‌ها، کامیت‌های قبلی یا محتوای ذخیره‌شده در حافظه نهان را حذف نمی‌کند. راهنمای داده‌های حساس GitHub توضیح می‌دهد چرا پاک‌سازی تاریخچه وظیفه‌ای جداست.
بازبینی سودمند هر دو سمت را بررسی می‌کند: اطلاعات منتشرشده چه دسترسی‌ای می‌دهد و آیا پروکسی حتی وقتی نشانی‌اش شناخته شده محدود می‌ماند.