چرا فایرفاکس هنوز یک میزبان اینترانت را در زیرشبکهٔ معاف شما از طریق پروکسی می‌فرستد
یک بازهٔ معافیت برای نشانی‌های IP تحت‌اللفظی لزوماً نام میزبانی را که به آن بازه تفکیک می‌شود معاف نمی‌کند.
شما 192.168.0.0/16 را در فهرست «بدون پروکسی برای» فایرفاکس گذاشته‌اید. باز کردن http://192.168.1.20/ مستقیم می‌رود، اما http://wiki.office.example/ همچنان به پروکسی می‌رسد. هر دو نشانی می‌توانند به یک سرور اشاره کنند.
تفاوت مهم، رشتهٔ مقصدی است که فایرفاکس با آن تطبیق می‌دهد. استثنای بازهٔ IP و استثنای نام میزبان قابل‌جانشینی نیستند. پیش از تصمیم‌گیری دربارهٔ اینکه آیا قاعدهٔ بازهٔ نشانی اعمال می‌شود، فرض نکنید فهرست معافیت دستی هر نام میزبانی را تفکیک می‌کند.
| نشانی واردشده | اطلاعات در دسترس برای تطبیق |
|---|---|
| http://192.168.1.20/ | یک نشانی IP تحت‌اللفظی |
| http://wiki.office.example/ | یک نام میزبان |
اگر اینترانت دامنهٔ اختصاصی دارد، از استثناهای مناسب نام میزبان یا دامنه استفاده کنید، نه اینکه نشانی‌هایی را که نام‌ها ممکن است به آن‌ها تفکیک شوند حدس بزنید. سرویس‌های عمومی نامرتبط را بیرون از آن استثنا نگه دارید. یک دامنه می‌تواند هم برنامه‌های داخلی و هم برنامه‌های میزبانی‌شده در بیرون را در خود داشته باشد.
توضیح اصلی موزیلا به‌روشنی تطبیق IP تحت‌اللفظی را از نام‌هایی که به آن IPها تفکیک می‌شوند جدا می‌کند. آن سند تاریخی است، پس پیش از کپی کردن هر نمونهٔ نحوی از آن، رفتار کارخواه کنونی و رابط خط‌مشی را بررسی کنید.
وقتی خط‌مشی به DNS نیاز دارد
یک پروندهٔ PAC جایگاهی جدا و صریح برای تصمیم‌های آگاه از DNS فراهم می‌کند. همچنین حالت‌های شکست در توزیع، اجرا و تفکیک اسکریپت را وارد می‌کند. از آن استفاده کنید چون الزام مسیریابی به این منطق نیاز دارد، نه فقط برای اینکه یک فهرست معافیت بلند کوتاه‌تر به نظر برسد.
در نصب مدیریت‌شده، خط‌مشی مؤثر فایرفاکس را هم بررسی کنید. یک خط‌مشی قفل‌شدهٔ پروکسی می‌تواند توضیح دهد چرا ویرایش محلی مسیر را تعیین نمی‌کند.
برای عیب‌یابی، نشانی تحت‌اللفظی‌ای را که وارد کرده‌اید ثبت کنید، نه فقط IP نهایی سرور. مقایسهٔ یک نشانی با نام میزبان با نشانی دارای آدرس تحت‌اللفظی، اطلاعات در دسترس برای تصمیم معافیت را تغییر می‌دهد و دقیقاً به همین دلیل است که دو درخواست می‌توانند مسیرهای متفاوتی بروند.