URI-byggjarin í WebProxy velur eitt endapunkt; hann fyllir ikki Credentials úr brúkaraupplýsingunum í tí URI. Fyri eina HTTP-proxy-URL, sum applikatiónin váttar:

var uri = new Uri(proxyUrl);
var endpoint = new UriBuilder(uri)
{
    UserName = "",
    Password = ""
};

var proxy = new System.Net.WebProxy(endpoint.Uri);

if (uri.UserInfo.Length > 0)
{
    var parts = uri.UserInfo.Split(new[] { ':' }, 2);
    var username = Uri.UnescapeDataString(parts[0]);
    var password = parts.Length == 2
        ? Uri.UnescapeDataString(parts[1])
        : "";

    proxy.Credentials =
        new System.Net.NetworkCredential(username, password);
}

proxyUrl er tann givna proxy-URLin, ikki URLin hjá heimasíðuni. Uri greinir authority-partin, meðan UriBuilder tekur brúkaraupplýsingarnar burt úr endapunktinum, sum er goymdur í WebProxy.

Deil við fyrsta bókstavliga kolon, áðrenn partarnir verða avkodaðir. Hetta varðveitir eitt kodað kolon í brúkaranavninum og heldur eykakolonunum í loyniorðinum. Avkoda hvønn part eina ferð; Base64-koda ikki loyniorðið í staðin fyri URL-escaping.

At enda set proxy á tíðarbundna HTTP-handlerin, áðrenn hann byrjar at senda fyrispurningar. Bert at gera lutin broytir ikki routing-politikk hjá einum øðrum klient.

Skyldar greinar