Skrypt działający na stronie internetowej nie ma ogólnego ustawienia, które zmieniałoby wychodzące proxy przeglądarki. Rozszerzenie przeglądarki może mieć dodatkowe uprawnienia, ale działa w innym modelu bezpieczeństwa i konfiguracji.

Ta różnica ginie w starych odpowiedziach na forach. Kod korzystający z uprzywilejowanych wewnętrznych części Firefoksa, starych modułów rozszerzeń lub porzuconych zestawów add-on SDK nigdy nie był zwykłym API strony internetowej. Wklejenie takiego fragmentu na stronę nie daje tych uprawnień.

Użyj API rozszerzeń przeglądarki

Rozszerzenie Firefoksa może używać udokumentowanego API proxy.settings z wymaganymi uprawnieniami. Chrome udostępnia własne API rozszerzeń proxy. Ich modele konfiguracji się różnią; sprawdź wymagania manifestu i obsługiwane ustawienia dla docelowej przeglądarki.

Rozszerzenie powinno też uwzględniać zasady lub inne rozszerzenia kontrolujące to samo ustawienie. Udane wywołanie API nie jest powodem, by zakładać, że każdy cel podąża teraz zamierzoną trasą. Sprawdź wynikową konfigurację i zachowaj możliwość jej przywrócenia przez użytkownika.

Zmiana adresu URL pobierania zmienia cel

Strona internetowa może wywołać serwer aplikacji, który przekazuje żądanie w jej imieniu, zgodnie z regułami sieciowymi przeglądarki. W takim projekcie przeglądarka łączy się z tym serwerem aplikacji. Nie zainstalowała ogólnego proxy przeglądarki ani nie zmieniła trasy używanej przez niepowiązane karty.

Podobnie wysłanie nagłówka z innym adresem IP nie zmienia adresu źródłowego połączenia. Cel może interpretować zaufane metadane przekazywania według własnej polityki, ale ścieżka sieciowa to osobny fakt.

Jeśli twoim celem jest proxy zmieniające adres IP do przeglądania, wybierz odpowiedni wpis z listy darmowych proxy i skonfiguruj obsługiwane proxy przeglądarki lub autoryzowane rozszerzenie. Jeśli celem jest zdalne pobieranie jednej aplikacji internetowej, zaprojektuj tę funkcję wokół jej rzeczywistych granic serwera i przeglądarki.

Powiązane artykuły