پیش‌فرض‌های پروکسی DNF و بازنویسی‌های هر مخزن

دستوری به نام yum مشخص نمی‌کند کدام پیکربندی پروکسی را می‌خواند. yum قدیمی، DNF و DNF5 جزئیات پیاده‌سازی متفاوتی دارند؛ ابتدا مدیر بسته نصب‌شده را شناسایی کنید، نه اینکه مسیر پیکربندی یک توزیع قدیمی را کپی کنید.

برای DNF، تنظیم پروکسی را در پیکربندی اصلی فعال ادغام کنید:

[main]
proxy=http://proxy.example:8080

فایل موجود را نگه دارید و از یک نقطه پایانی قابل دسترس استفاده کنید؛ برای مسیرهای مجاز به مخازن عمومی، یک گزینه HTTP از فهرست پروکسی HTTP انتخاب کنید. پروکسی localhost به شنونده مناسبی در همان محیط شبکه نیاز دارد.

مرجع DNF گزینه‌های proxy_username، proxy_password و proxy_auth_method را جدا از اعتبارنامه‌های مخزن مستند می‌کند. رمز عبور مخزن نمی‌تواند حساب واسط را فراهم کند.

بخش‌های مخزن می‌توانند پروکسی اصلی را بازنویسی کنند. اگر فقط یک مخزن متفاوت است، ابتدا همان بخش را بررسی کنید؛ وقتی پروکسی صریح تنظیم نشده است، ورودی‌های محیطی قابل اعمال را نیز بررسی کنید. برای آن نسل از مرجع DNF5 استفاده کنید، نه اینکه فرض کنید همه جزئیات پیشین منتقل می‌شوند.

خرابی مسیر را از انتخاب بسته جدا نگه دارید. تغییر بسته درخواستی، پاک کردن همه فراداده‌ها یا غیرفعال کردن امضاها نمی‌تواند شنونده غیرقابل دسترس را به پاسخ وادار کند. مسیر انتخاب‌شده و احراز هویت پروکسی را پیش از رسیدگی به خطای بعدی مخزن یا بسته تثبیت کنید.