آیا ماشین مجازی NAT ورود به پراکسی میزبان را به ارث می‌برد؟
مشخص کنید که مهمان یک مجوز شبکه مبتنی بر IP را به اشتراک می‌گذارد یا واقعاً با یک پراکسی صریح احراز هویت می‌کند.
اینکه مهمان پس از ورود میزبان مرور کند نشان نمی‌دهد که NAT گذرواژه پراکسی میزبان را به مهمان داده است. دو سازوکار می‌توانند شبیه به هم باشند:
| سازوکار | چه چیزی مجاز می‌شود |
|---|---|
| احراز هویت صریح پراکسی HTTP | به چالشی از پراکسی، مانند 407، با اعتبارنامه پاسخ داده می‌شود طبق قواعد پراکسی |
| اعطای دسترسی پرتال یا شبکه بر پایه نشانی | ترافیکی که به یک نشانی مبدأ قابل مشاهده نسبت داده می‌شود |
با NAT، ترافیک میزبان و مهمان می‌توانند مبدأ ترجمه‌شده میزبان را مشترکاً استفاده کنند. بنابراین مجوزی که تنها به همان نشانی گره خورده باشد می‌تواند هر دو را پوشش دهد. خود NAT نه تنظیمات پراکسی مرورگر را کپی می‌کند و نه برای برنامه‌های مهمان Proxy-Authorization تولید می‌کند.
برای تفکیک آن‌ها مشخص کنید که مهمان به پراکسی صریح وصل می‌شود یا مستقیم از درگاه می‌گذرد. سپس تعیین کنید که سیاست بالادست کاربر، اتصال، دستگاه یا نشانی را مجاز می‌داند. اگر مهمان از پراکسی استفاده می‌کند، قواعد آن و هر رفتار موجود اتصال احراز هویت‌شده را بررسی کنید؛ یک درخواست به‌تنهایی نمی‌تواند روش را مشخص کند.
مهمان در حالت پل می‌تواند مبدأ متفاوتی ارائه دهد و دوباره با پرتال روبه‌رو شود. IPv6 نیز می‌تواند مسیری جز NAT مربوط به IPv4 برود. برای پاسخگویی فردی، مرزی هویتی انتخاب کنید که کاربران موردنیاز را متمایز کند، نه اینکه فرض کنید یک نشانی ترجمه‌شده نماینده یک شخص است.