برای برنامه‌ای که از کلاس API نسخهٔ Tweepy 4.14 استفاده می‌کند، پروکسی را به همان کلاینت بدهید:

api = tweepy.API(
    auth,
    proxy="http://proxy.example:8080",
    timeout=20,
)

قطعه فرض می‌کند که Tweepy بارگذاری شده و auth همان مدیریت‌کنندهٔ احراز هویت موجود برنامه است. مسیریابی پروکسی جایگزین حساب ارائه‌دهنده یا مجوزهای API آن نمی‌شود. جایی که واسطه‌های عمومی مجاز هستند، فهرست پروکسی HTTP گزینه‌هایی برای این مسیر HTTP بدون حساب پروکسی ارائه می‌دهد.

کلاس API مستندشده همان رابط v1.1 در Tweepy است. آرگومان proxy آن واسطهٔ HTTP مورد استفاده برای درخواست‌ها را تأمین می‌کند. دستور قدیمی که بازکنندهٔ سراسری urllib را جایگزین می‌کرد، کلاینت مدرنی را که انتقال واقعی‌اش یک نشست Requests است پیکربندی نمی‌کند.

نمونهٔ پیکربندی‌شده را همان‌جا که عملیات انجام می‌شود نگه دارید. ساختن این شیء و سپس فراخوانی نمونهٔ دیگری از API در جای دیگر، مسیر مورد نظر را روی شیء استفاده‌نشده رها می‌کند.

کلاینت v2 در Tweepy کلاسی جداگانه با سازندهٔ متفاوت است. یکپارچه‌سازی پروکسی را با آن رابط هماهنگ کنید، نه اینکه فرض کنید هر شیء Tweepy آرگومان‌های کلاس API را می‌پذیرد. آرگومان صریح بالا برای نگهداری نسل متناظر کلاینت مفید است، بدون تغییر رفتار پروکسی برای کتابخانه‌های نامرتبط Python.

مقالات مرتبط