مخزن بستهٔ داخلی نباید شبکهٔ دفتر را ترک کند و از طریق پروکسی خارجی بازگردد. می‌توانید بدون غیرفعال کردن پروکسی برای هر دانلود، به APT استثنای مخصوص میزبان بدهید.

برای مثال، یک قطعهٔ پیکربندی APT می‌تواند شامل این باشد:

Acquire::http::Proxy "http://proxy.example:8080/";
Acquire::http::Proxy::packages.office.example "DIRECT";
Acquire::https::Proxy::packages.office.example "DIRECT";

این مثال یک پروکسی HTTP پیش‌فرض را نگه می‌دارد و میزبان مخزن نام‌برده را برای هر دو تنظیم انتقال فهرست‌شده مستثنا می‌کند. برای مسیر پیش‌فرض خارجی آن، فهرست پروکسی HTTP وقتی پروکسی‌های عمومی مجاز باشند نامزدهایی ارائه می‌دهد؛ مخزن داخلی را مستقیم نگه دارید. هر پروکسی HTTPS پیش‌فرض لازم را جداگانه تنظیم کنید تا با محیط واقعی مطابقت داشته باشد.

از میزبان استفاده کنید، نه نشانی مخزن

پسوند یک نام میزبان است: بدون https://، بدون مسیر و بدون اسلش پایانی. چندین مخزن روی یک میزبان همان استثنای مسیریابی را به اشتراک می‌گذارند. این یک قاعدهٔ فایروال به‌ازای هر پوشه نیست.

DIRECT یک مقدار انتخاب پروکسی APT است که در راهنمای انتقال HTTP مستند شده است. به معنای «از آینهٔ دیگری استفاده کنید» نیست و تغییری در بسته‌هایی که مخزن منتشر می‌کند نمی‌دهد.

دانلود را فراتر از نخستین نشانی آن دنبال کنید

اگر مخزنی به نام میزبان دیگری تغییر مسیر دهد، آن درخواست تصمیم مسیریابی خودش را دارد. همین امر وقتی فراداده‌ها و بایگانی‌های بسته از میزبان‌های مختلف می‌آیند نیز صادق است. استثناها را با میزبان‌هایی که سرویس داخلی واقعاً نیاز دارد هم‌راستا نگه دارید.

مسیر مستقیم همچنین به دسترس‌پذیری معمولی و اعتماد صحیح به گواهی نیاز دارد. انتخاب موفق یک مسیر میان‌بر نمی‌تواند باعث پاسخ یک سرور داخلی غیرقابل‌دسترس شود.

پس از قرار دادن قطعه در پوشهٔ پیکربندی معمول، پیکربندی مؤثر APT را بازبینی کنید. یک ورودی بعدی مخصوص میزبان می‌تواند نتیجه را تغییر دهد. از کپی کردن نحو میان‌بر با نویسه‌های عام از مرورگر به این کلید پرهیز کنید؛ تنظیم میزبان مستندشدهٔ APT همان رابط مرتبط است.

مقالات مرتبط