فهرست عبور WinHTTP می‌تواند نشانه ویژه <local> را داشته باشد. در این زمینه، local به معنای نام سروری بدون نقطه است. این یک دسته‌بندی کلی از هر نشانی IP خصوصی یا هر دستگاه در Wi-Fi شما نیست.

این باعث می‌شود نام میزبان کوتاه و نام میزبان نقطه‌دار ورودی‌های متفاوتی باشند. برنامه‌ای که http://intranet/ را درخواست می‌کند می‌تواند با نشانه مطابقت کند، در حالی که http://intranet.example.internal/ به قاعده صریح مربوطه نیاز دارد.

استثناهای پیکربندی‌شده را بخوانید

برای یک پیکربندی WinHTTP موردنظر، یک نمونه ایستا چنین است:

netsh winhttp set proxy `
  proxy-server="203.0.113.10:8080" `
  bypass-list="<local>;*.example.internal"

این نقطه پایانی فقط نمونه است. این فرمان پیکربندی WinHTTP را تغییر می‌دهد و نباید به عنوان ترمیم عمومی مرورگر به کار رود. پیکربندی پیشین را ثبت کنید و پیش از این تغییر تأیید کنید که برنامه هدف واقعاً از آن استفاده می‌کند.

قاعده نویسه عام و نشانه local کارهای جداگانه‌ای انجام می‌دهند. یک IP نقطه‌دار مانند 192.168.1.10 نام میزبان بدون نقطه نیست. اگر چنین نشانی‌ای باید مستقیم باشد، از استثنای صریح با پشتیبانی مناسب استفاده کنید، نه اینکه فرض کنید واژه local آن را پوشش می‌دهد.

میزبان واقعی درخواست را بررسی کنید

یک سرویس می‌تواند از نام کوتاه استفاده کند در حالی که یک نشانک مرورگر از نام کاملاً واجد شرایط استفاده می‌کند. مسیر حاصل می‌تواند متفاوت باشد حتی وقتی هر دو نام در نهایت یک سرور را مشخص می‌کنند.

یک درخواست می‌تواند به جای پیش‌فرض ایستایی که بررسی کردید، با اطلاعات پراکسی مخصوص برنامه یا ارزیابی PAC اداره شود. پیش از تغییر فهرست عبور در جای دیگر، منبعی را که برنامه دچار خطا استفاده می‌کند شناسایی کنید.

برای مقایسه رفتار، نام میزبان URL و سیاست پراکسی انتخاب‌شده را برای همان کلاینت ثبت کنید. پراکسی عمومی سالم را صرفاً به این دلیل که یک میزبان عمداً مستثنی مستقیم مانده است جایگزین نکنید.

این تمایز را از DNS و مسیریابی هسته جدا نگه دارید: قاعده عبور انتخاب می‌کند که آیا برای یک درخواست از پراکسی استفاده شود. این قاعده مقصدی را که در غیر این صورت دسترسی‌ناپذیر است دسترسی‌پذیر نمی‌کند.

مقالات مرتبط