پروکسی برای مدیر ارشدی که آن را وارد کرده کار می‌کند و سپس وقتی کاربر دیگری وارد می‌شود ناپدید می‌شود. این لزوماً به معنای آن نیست که سرور کاربر دوم را رد کرده است. ممکن است این پیکربندی متعلق به نمایه کاربر اول باشد.

تنظیمات اینترنت ویندوز دو دامنه کاربر و دستگاه دارد. خط‌مشی با نام قدیمی “تنظیمات پروکسی را برای هر دستگاه اعمال کن (نه برای هر کاربر)” این تفاوت را برای تنظیماتی که تحت پوشش دارد کنترل می‌کند. با تغییر یک مقدار زیر کندوی رجیستری کاربر جاری تفاوت دارد.

مالک تنظیم را مشخص کنید

مستندات HKLMProxyServer مایکروسافت وابستگی به خط‌مشی دامنه دستگاه را توضیح می‌دهد. اگر استقرار شما از این سازوکار استفاده می‌کند، آن را از طریق خط‌مشی مدیریت پشتیبانی‌شده اعمال کنید، نه با کپی کردن یک مقدار دودویی مبهم رجیستری از یک ایستگاه کاری بی‌ربط.

راه‌حل‌های کپی رجیستری محیط‌های خاصی را توصیف می‌کنند، گاهی با رفتار متفاوت برای 32-bit و 64-bit. آن‌ها تضمینی نیستند که یک بلوک صادرشده برای هر نسخه ویندوز و هر حساب مناسب باشد.

سپس برنامه را مشخص کنید

دامنه دستگاه به این معنا نیست که هر کارخواه شبکه آن تنظیمات را می‌خواند. ممکن است یک سرویس از WinHTTP یا پیکربندی برنامه خودش استفاده کند. مقایسه WinHTTP و WinINet مایکروسافت هنگام جدا کردن پشته شبکه از حسابی که فرایند را اجرا می‌کند سودمند است.

این دو پرسش را در سابقه عیب‌یابی نگه دارید: کدام انباره پیکربندی مرتبط است، و کدام حساب یا دامنه خط‌مشی آن را تأمین می‌کند؟ درخواست موفق از مرورگر رومیزی شما به هیچ یک از این دو پرسش برای یک سرویس پس‌زمینه پاسخ نمی‌دهد.

پیکربندی مسیر را نیز از احراز هویت جدا کنید. دادن یک نشانی پروکسی یکسان به دو کاربر حقوق حساب یکسان به آن‌ها نمی‌دهد، و نباید گذرواژه ذخیره‌شده یک کاربر را بی‌صدا میان همه افراد دستگاه پخش کند.

مقالات مرتبط