Eitt forrit undir proxychains loysir eitt vanligt vertsnavn til eitt ókent adressuøki. Henda adressan kann vera eitt bókhalt virði inni í umbúnaðinum heldur enn eitt DNS-svar frá internetinum.

Í proxy-DNS-høgunum kann proxychains-ng minnast eitt vertsnavn, lata forritinum eina syntetiska adressu og seinni umseta tað virðið aftur til vertsnavnið, tá tann avskorna sambindingin verður latin upp gjøgnum ein proxy.

Staðarhaldarin er ikki útgangs-IP

Dømisstillingin skjalfestir proxy_dns og remote_dns_subnet. Tann avmarkaða kortleggingarøkið kann stillast. Tað er ikki ein adressa, sum tú skalt vænta at pinga ella kunngera sum almenna keldu proxysins.

Hetta treytar, at viðkomandi navnaleitingar- og sambindingarstig verða avskorin innan fyri ætlaða ferilin. Eitt forrit, sum ger sína egnu DNS við øðrum mekanismi, goymir staðarhaldaran til seinni ótengda nýtslu ella fer uttan um leiðina hjá føstum socket, kann bera seg øðrvísi at.

Hesi avmarkingin greiðir frá, hví ein syntetisk adressa í eini logg ikki í sjálvum sær er prógv fyri, at alt forritið nýtir fjardDNS rætt. Á sama hátt royndar eitt serstakt DNS-amboð uttan fyri umbúnaðarferilin ikki kortlagdu sambindingina hjá forritinum.

Greinið ímillum staðarhaldaran hjá forritinum, veruligu máladressuna, sum verður vald á proxysíðuni, og tann almenna útgangin, sum heimasíðan sær. Tær tæna ymiskum uppgávum og mugu ikki samsvara.

Tá ið tú feilfinna, halt vertsnavnið í tínum notatum og finn tann nágreiniliga umbúnaðarferilin og stillingina. At skifta ein mistenkiligan staðarhaldara út við hond kann missa kortleggingina, sum umbúnaðurin hevði brúk fyri at fáa vertsnavnið aftur, og ger eina skiljandi óbeinleiðing til eina sambinding til skeiva málið.

Skyldar greinar