Proxychains DNS: چرا نام‌های میزبان آدرس‌های IP مصنوعی می‌گیرند
نگاشت آدرس DNS مصنوعی proxychains-ng را توضیح دهید و یک جای‌نگهدار داخلی را از مقصد واقعی یا آدرس خروج تمایز دهید.
برنامه‌ای زیر proxychains یک نام میزبان عادی را به محدوده‌ای ناآشنا از آدرس‌ها تبدیل می‌کند. آن آدرس می‌تواند یک مقدار دفتری داخل پوشش باشد، نه پاسخی از DNS اینترنت.
در حالت proxy-DNS، proxychains-ng می‌تواند نام میزبان را به خاطر بسپارد، آدرس مصنوعی را به برنامه برگرداند و بعداً هنگامی که اتصال شنودشده از طریق پروکسی باز می‌شود، آن مقدار را دوباره به نام میزبان برگرداند.
جای‌نگهدار، IP خروج نیست
پیکربندی نمونه proxy_dns و remote_dns_subnet را مستند می‌کند. محدوده نگاشت رزروشده قابل پیکربندی است. این آدرسی نیست که انتظار داشته باشید به آن پینگ بزنید یا آن را به عنوان منبع عمومی پروکسی منتشر کنید.
این به شنود شدن فراخوانی‌های جست‌وجوی نام و اتصال مربوطه درون فرایند موردنظر بستگی دارد. برنامه‌ای که DNS خود را با سازوکاری دیگر انجام می‌دهد، جای‌نگهدار را برای استفاده نامرتبط بعدی ذخیره می‌کند یا مسیر سوکت قلاب‌شده را دور می‌زند، می‌تواند رفتار متفاوتی داشته باشد.
این محدودیت توضیح می‌دهد که چرا یک آدرس مصنوعی در گزارش، به‌خودی‌خود اثبات نمی‌کند که کل برنامه از DNS راه دور درست استفاده می‌کند. به همین ترتیب، ابزار DNS جداگانه‌ای بیرون از فرایند پوشش‌داده‌شده، اتصال نگاشت‌شده برنامه را آزمایش نمی‌کند.
میان جای‌نگهدار برنامه، آدرس مقصد واقعی که در سمت پروکسی انتخاب می‌شود و خروج عمومی که وب‌سایت می‌بیند تمایز قائل شوید. آنها کارهای متفاوتی انجام می‌دهند و لازم نیست یکسان باشند.
هنگام اشکال‌زدایی، نام میزبان را در یادداشت‌هایتان نگه دارید و فرایند پوشش‌داده‌شده دقیق و پیکربندی را مشخص کنید. جایگزینی دستی یک جای‌نگهدار مشکوک می‌تواند نگاشتی را از بین ببرد که پوشش برای بازیابی آن نام میزبان لازم داشت و یک غیرمستقیم قابل‌فهم را به اتصالی با مقصد اشتباه تبدیل کند.