URI może zawierać username:password przed swoim hostem. Nie oznacza to, że każde API .NET przyjmujące ten URI kopiuje informacje o użytkowniku do obiektu uwierzytelniania.

Tworząc WebProxy bezpośrednio, uczyń przypisanie poświadczeń jawnym:

var proxy = new WebProxy("http://203.0.113.10:8080")
{
    Credentials = new NetworkCredential(proxyUser, proxyPassword)
};

Zmienne punktu końcowego i konta są ilustracyjne. Dzięki temu adres docelowy, adres proxy i konto proxy pozostają osobne.

Jeśli format wejściowy dostarcza URL z poświadczeniami, przeanalizuj świadomie informacje o użytkowniku. Zachowaj hasło zawierające dwukropki, dzieląc tylko na separatorze poświadczeń, i dekoduj zakodowane komponenty na odpowiednim etapie. Unikaj drukowania oryginalnego URL podczas diagnozowania tego parsera.

URL proxy działający jako ustawienie środowiska może zachowywać się inaczej, gdy zostanie przekazany innemu konstruktorowi. Inicjalizacja proxy środowiskowego ma własną logikę analizy; nie jest obietnicą, że każdy konstruktor zużywa te same pola.

Na koniec ustaw skonfigurowany obiekt proxy na procedurę obsługi, która wykonuje żądanie. Prawidłowe poświadczenia na nieużywanym WebProxy nie mogą wpłynąć na połączenie.

Powiązane artykuły