یک سرور DNS معتبر معمولاً پرس‌وجوی یک وب‌سایت را از یک حل‌کنندهٔ بازگشتی دریافت می‌کند. بنابراین IP مبدأ در گزارش پرس‌وجوهای آن غالباً همان حل‌کننده را مشخص می‌کند، در حالی که اتصال HTTP وب‌سایت از پروکسی پیشرو می‌آید.

یک نام میزبان یکتا که به یک بازدید گره خورده است می‌تواند پرس‌وجوی DNS و درخواست وب را به هم مرتبط کند. اما تغییر نمی‌دهد که کدام ماشین واقعاً پرس‌وجو را به سرور معتبر می‌فرستد.

آن حل‌کننده می‌تواند متعلق به ارائه‌دهندهٔ اینترنت بازدیدکننده، یک سرویس DNS عمومی، شبکهٔ پروکسی یا حل‌کنندهٔ ارسال‌کنندهٔ دیگری باشد. دیدن نشانی متفاوت از خروج HTTP شاهد یک نقطهٔ مشاهدهٔ متفاوت است، نه اثبات خودکار IP اصلی دقیق بازدیدکننده.

استثناهایی وجود دارد. بازدیدکننده می‌تواند خودش یک حل‌کنندهٔ بازگشتی اجرا کند، و EDNS Client Subnet می‌تواند اطلاعاتی دربارهٔ شبکهٔ مشتری آشکار کند. دقت به آنچه واقعاً فرستاده می‌شود بستگی دارد، از جمله طول پیشوند؛ یک زیرشبکه لزوماً نشانی یک کاربر نیست.

هنگام بررسی آزمون حریم خصوصی پروکسی، مشاهدات را جداگانه برچسب بزنید: مبدأ HTTP، مبدأ پرس‌وجوی DNS و هر دادهٔ زیرشبکهٔ مشتری. جست‌وجوی مقصد به‌صورت محلی در برابر سمت پروکسی می‌تواند آن مسیر DNS را تغییر دهد، اما یک نتیجه پیش از پشتیبانی از ادعایی دربارهٔ هویت به این تمایزها نیاز دارد.

مقالات مرتبط