فیلترهای مقصد Tinyproxy، ACLهای کلاینت و پورت‌های CONNECT

یک خط Allow در Tinyproxy پاسخ می‌دهد چه کسی می‌تواند از پروکسی استفاده کند. این به معنای آن نیست که آن کلاینت‌ها فقط می‌توانند به میزبانی که آنجا نوشته شده برسند. فیلترکردن مقصد تنظیمی جداگانه است.

برای پروکسی‌ای که برای رسیدن به یک سرویس نام‌دار در نظر گرفته شده، فیلتر می‌تواند به‌عنوان فهرست مجاز عمل کند:

Filter "/etc/tinyproxy/allowed-hosts"
FilterDefaultDeny Yes
FilterURLs No

سپس فایل شامل الگوهای مقصدی است که با نحو فیلتر انتخابی شما مجاز شده‌اند. الگوی دقیق و باریک میزبان را حفظ کنید و پیش از انتخاب لنگرهای عبارت منظم یا نحو نویسه عام، FilterType پیکربندی‌شده را بررسی کنید. الگویی که برای یک حالت نوشته شده ممکن است در حالت دیگر معنای دیگری داشته باشد.

سه کنترل متفاوت وجود دارد

• قواعد Allow/Deny کلاینت، کلاینت‌های مبدأ را محدود می‌کنند.
• فیلترکردن مقصد، میزبان یا URL درخواستی را محدود می‌کند.
• ConnectPort پورت‌های مقصد CONNECT را محدود می‌کند.

راهنمای Tinyproxy این موارد را جداگانه مستند می‌کند. فیلتر مقصد احراز هویت پروکسی اضافه نمی‌کند و اجازه یک پورت، درخواست‌ها را به یک نام میزبان محدود نمی‌کند.

برای HTTPS از طریق تونل معمولی، با میزبان مقصد کار کنید. مسیر درخواست رمزگذاری‌شده به‌صورت متن معمول قابل مشاهده برای پروکسی در دسترس نیست، بنابراین نباید فرض کرد عبارتی برای مسیر که برای HTTP ساده کار می‌کند، مسیرهای صفحه HTTPS را بازرسی می‌کند.

وابستگی‌های سایت را نیز در نظر بگیرید. یک صفحه می‌تواند تصاویر را بیاورد یا از طریق میزبان‌های دیگر احراز هویت کند. فقط مقصدهایی را اضافه کنید که واقعاً لازم‌اند؛ تبدیل یک قاعده میزبان دقیق به پسوندی گسترده برای درست‌کردن یک تصویر گم‌شده می‌تواند ترافیک بسیار بیشتری را مجاز کند. فهرست را به‌اندازه کافی قابل‌فهم نگه دارید تا هر مقصد مجاز دلیلی داشته باشد.