دو پورت 3proxy را به دو IP خروجی اختصاص دهید

برای انتخاب صریح یک IP خروجی، دو نقطه پایانی پروکسی ثابت اغلب آسان‌تر از یک قاعده چرخش قابل استدلال است. در 3proxy هر سرویس می‌تواند یک نشانی مبدأ خروجی داشته باشد.

پس از تنظیمات موجود کاربر، احراز هویت و کنترل دسترسی، یک قطعه سرویس می‌تواند چنین باشد:

socks -i127.0.0.1 -p1080 -e192.0.2.10
socks -i127.0.0.1 -p1081 -e192.0.2.11

این شنونده‌های SOCKS فقط محلی هستند. نشانی‌های مستندات را با نشانی‌های تدارک‌دیده روی سرور جایگزین کنید. کلاینت‌های راه دور به یک شنونده خصوصی موردنظر و سیاست شبکه و احراز هویت مناسب نیاز دارند، نه یک شنونده عام که شتاب‌زده باز شده باشد.

مرجع 3proxy -i، یعنی نشانی رو به کلاینت، را از -e، یعنی مبدأ خروجی سرویس، جدا می‌کند. یک برنامه نقطه پایانی اول یا دوم را برمی‌گزیند؛ این وعده IP متفاوت برای هر درخواست را نمی‌دهد.

بنویسید هر نقطه پایانی چه معنایی دارد

برای نمونه، پورت 1080 باید از نشانی A و پورت 1081 از نشانی B خارج شود. این نگاشت بررسی رفتار غافلگیرکننده را آسان‌تر از یک استخر مستندنشده می‌کند.

هویت بیرونی هنوز به شبکه بستگی دارد. ارائه‌دهنده باید مبدأ انتخاب‌شده را مجاز کند، و مسیر باید ترافیک را به‌درستی بازگرداند. اگر NAT بالادست هر دو مبدأ را به یک IP عمومی بازنویسی کند، وب‌سایت‌ها نشانی ترجمه‌شده را می‌بینند.

یک اتصال موجود مرورگر هم می‌تواند پس از ویرایش پیکربندی مسیر پیشین خود را حفظ کند. نخست مطمئن شوید که یک اتصال تازه از شنونده موردنظر استفاده کرده است، سپس آن را تا آخرین گام خروجی دنبال کنید. شمردن تنها پورت‌های سرویس پیکربندی‌شده، خروجی‌های عمومی متمایز را نمی‌شمارد.