Czy prywatny proxy może akceptować tylko twoją aplikację?
Wyjaśnia granice ograniczeń według nazwy aplikacji i User-Agent oraz odróżnia posiadanie poświadczeń od dowodu konkretnego programu wykonywalnego.
Przekazujące proxy może wymagać poświadczeń, ograniczać sieci źródłowe i stosować politykę miejsc docelowych. Kontrole te nie dowodzą jednak, że wywołujący jest jednym konkretnym programem wykonywalnym.
User-Agent lub własny nagłówek dostarcza klient i można go skopiować. Dlatego nazwa aplikacji w żądaniu nie nadaje się na jedyną bramę do prywatnego proxy.
Używaj kontroli dostępu, które wyrażają to, co naprawdę możesz zweryfikować: autoryzowane konto, dozwoloną lokalizację sieciową i zamierzone miejsca docelowe. Chroń i unieważniaj poświadczenia klienta zgodnie ze zwykłym projektem aplikacji do obsługi sekretów. Następnie zweryfikuj żądania dozwolone i odrzucone względem zamierzonej granicy dostępu.
Nawet silniejsze uwierzytelnianie klienta ustala jedynie posiadanie zatwierdzonego klucza lub poświadczenia. Nie należy opisywać go jako absolutnej gwarancji, że żaden inny program nie może użyć tego poświadczenia.
Jeśli wymaganiem jest egzekwowanie integralności zarządzanych urządzeń lub aplikacji, wskaż to jako dodatkowe wymaganie systemowe. Nie obiecuj tego regułą nagłówka Squid, która rozpoznaje jedynie ciąg wybrany do wysłania przez wywołującego.