អ្នកបកប្រែ async googletrans ទទួលយក URL ប្រូកស៊ី

async Translator របស់ googletrans ផ្តល់អាគុយម៉ង់ proxy តែមួយ ហើយបញ្ជូនវាទៅ AsyncClient របស់ HTTPX៖

import asyncio
from googletrans import Translator

async def main():
    async with Translator(proxy='http://proxy.example:8080') as translator:
        translated = await translator.translate('Bonjour', dest='en')
        print(translated.text)

asyncio.run(main())

បរិបទ async បិទ HTTP client មូលដ្ឋាន។ ការហៅ translate ដោយមិន await ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទម្រង់ API ផ្សេង ហើយមិនអនុវត្តប្រតិបត្តិការ async នេះទេ។

URL ប្រូកស៊ីអាចចង្អុលទៅអ្នកស្តាប់ HTTP ធម្មតា ទោះបីចំណុចបញ្ចប់នៃការបកប្រែប្រើ HTTPS ក៏ដោយ។ សម្រាប់ការសាកល្បងដែលអនុញ្ញាតជាមួយអត្ថបទមិនរសើប បញ្ជីប្រូកស៊ី HTTP ផ្តល់បេក្ខជនចំណុចបញ្ចប់សាធារណៈ។ នៅពេលត្រូវការគណនីប្រូកស៊ី គេប្រើ ព័ត៌មានអ្នកប្រើដែលបានអ៊ិនកូដត្រឹមត្រូវ នៃ URL នោះ ឬការកំណត់ប្រូកស៊ីដែល HTTPX គាំទ្រ។

ឧទាហរណ៍ចាស់បានបញ្ជូនការផ្គូផ្គង proxies ដែលមានវត្ថុ httpcore.SyncHTTPProxy ខាងក្នុង។ ទាំងនោះពឹងលើចំណុចប្រទាក់ googletrans និង httpcore ចាស់។ កុំបញ្ចូលវាជាមួយ constructor async សាធារណៈនេះ។

googletrans អនុវត្តចំណុចប្រទាក់វេបរបស់ Google Translate; វាជាកញ្ចប់ និងគំរូផ្ទៀងផ្ទាត់ខុសពី Google Cloud Translation SDK ផ្លូវការ។ ផ្ទៀងផ្ទាត់ថាតើកម្មវិធីនាំចូល client ណាពិតប្រាកដ មុនពេលអនុវត្តការកំណត់ប្រូកស៊ី។