var handler = new System.Net.Http.HttpClientHandler
{
    UseProxy = true,
    Proxy = new System.Net.WebProxy(
        "http://proxy.example.net:8080")
};

var transport = new Azure.Core.Pipeline.HttpClientTransport(handler);

var credential = new Azure.Identity.ClientSecretCredential(
    tenantId, clientId, clientSecret,
    new Azure.Identity.ClientSecretCredentialOptions
    {
        Transport = transport
    });

var vault = new Azure.Security.KeyVault.Secrets.SecretClient(
    new Uri(vaultUrl),
    credential,
    new Azure.Security.KeyVault.Secrets.SecretClientOptions
    {
        Transport = transport
    });

એપ્લિકેશનના વાસ્તવિક vaultUrl, tenantId, clientId અને clientSecret વાપરો. બે Transport = transport સોંપણીઓ જાણી જોઈને છે: એક ટોકન મેળવણી અને બીજી Key Vault સિક્રેટ વિનંતીઓનું માર્ગદર્શન કરે છે.

vaultUrl ને વાસ્તવિક વોલ્ટ એન્ડપોઈન્ટ રાખો. હેન્ડલરનું WebProxy મધ્યસ્થને રાખે છે; વોલ્ટની નેટવર્ક નીતિ તે માર્ગને મંજૂરી આપે ત્યારે HTTP પ્રોક્સી સૂચિમાં જાહેર HTTP ઉમેદવારો ઉપલબ્ધ છે; નેટવર્કને જરૂર હોય તો ક્લાયન્ટ બનાવતાં પહેલાં તેના Credentials ગોઠવો.

ક્લાયન્ટના વર્કલોડ માટે ટ્રાન્સપોર્ટ ફરી વાપરો અને બંધ કરતી વખતે માલિકીના સંસાધનો મુક્ત કરો. સફળ પ્રોક્સી કનેક્શન માર્ગ સ્થાપે છે, પણ Key Vaultની નેટવર્ક અને ઍક્સેસ નીતિઓ હજી નક્કી કરે છે કે એપ્લિકેશન સિક્રેટ વાંચી શકે છે કે નહીં.

સંબંધિત લેખો