var handler = new System.Net.Http.HttpClientHandler
{
    UseProxy = true,
    Proxy = new System.Net.WebProxy(
        "http://proxy.example.net:8080")
};

var transport = new Azure.Core.Pipeline.HttpClientTransport(handler);

var credential = new Azure.Identity.ClientSecretCredential(
    tenantId, clientId, clientSecret,
    new Azure.Identity.ClientSecretCredentialOptions
    {
        Transport = transport
    });

var vault = new Azure.Security.KeyVault.Secrets.SecretClient(
    new Uri(vaultUrl),
    credential,
    new Azure.Security.KeyVault.Secrets.SecretClientOptions
    {
        Transport = transport
    });

ആപ്ലിക്കേഷന്റെ യഥാർത്ഥ vaultUrl, tenantId, clientId, clientSecret എന്നിവ ഉപയോഗിക്കുക. രണ്ട് Transport = transport അസൈൻമെന്റുകളും ബോധപൂർവമാണ്: ഒന്ന് ടോക്കൺ നേട്ടവും മറ്റൊന്ന് Key Vault രഹസ്യ അഭ്യർത്ഥനകളും വഴിതിരിച്ചുവിടുന്നു.

vaultUrl യഥാർത്ഥ വോൾട്ട് എൻഡ്പോയിന്റായി നിലനിർത്തുക. ഹാൻഡ്ലറിന്റെ WebProxy ഇടനിലക്കാരനെ കൈവശം വയ്ക്കുന്നു; വോൾട്ടിന്റെ നെറ്റ്വർക്ക് നയം ആ പാത അനുവദിക്കുമ്പോൾ HTTP പ്രോക്സി പട്ടികയിൽ പൊതു HTTP സ്ഥാനാർത്ഥികൾ ലഭ്യമാണ്; നെറ്റ്വർക്ക് ആവശ്യപ്പെടുന്നെങ്കിൽ ക്ലയന്റുകൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ Credentials ക്രമീകരിക്കുക.

ക്ലയന്റുകളുടെ ജോലിഭാരത്തിന് ഗതാഗതം വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കുകയും ഷട്ട്ഡൗൺ സമയത്ത് സ്വന്തം വിഭവങ്ങൾ വിട്ടയയ്ക്കുകയും ചെയ്യുക. വിജയകരമായ പ്രോക്സി കണക്ഷൻ ഒരു പാത സ്ഥാപിക്കുന്നു, എന്നാൽ Key Vault-ന്റെ നെറ്റ്വർക്ക്, ആക്സസ് നയങ്ങൾ ആപ്ലിക്കേഷന് രഹസ്യം വായിക്കാമോ എന്ന് ഇപ്പോഴും തീരുമാനിക്കുന്നു.

അനുബന്ധ ലേഖനങ്ങൾ