var handler = new System.Net.Http.HttpClientHandler
{
    UseProxy = true,
    Proxy = new System.Net.WebProxy(
        "http://proxy.example.net:8080")
};

var transport = new Azure.Core.Pipeline.HttpClientTransport(handler);

var credential = new Azure.Identity.ClientSecretCredential(
    tenantId, clientId, clientSecret,
    new Azure.Identity.ClientSecretCredentialOptions
    {
        Transport = transport
    });

var vault = new Azure.Security.KeyVault.Secrets.SecretClient(
    new Uri(vaultUrl),
    credential,
    new Azure.Security.KeyVault.Secrets.SecretClientOptions
    {
        Transport = transport
    });

အပလီကေးရှင်း၏ အစစ်အမှန် vaultUrl၊ tenantId၊ clientId နှင့် clientSecret ကို အသုံးပြုပါ။ Transport = transport သတ်မှတ်ချက် နှစ်ခုသည် တမင်ရည်ရွယ်ထားသည်။ တစ်ခုက တိုကင်ရယူမှုကို လမ်းညွှန်ပြီး အခြားတစ်ခုက Key Vault လျှို့ဝှက်ချက် တောင်းခံမှုများကို လမ်းညွှန်သည်။

vaultUrl ကို သေတ္တာ၏ အစစ်အမှန် အဆုံးမှတ်အဖြစ် ထားရှိပါ။ ဟန်းဒလာ၏ WebProxy သည် ကြားခံကို ကိုင်ထားသည်။ သေတ္တာ၏ ကွန်ရက်မူဝါဒက ထိုလမ်းကြောင်းကို ခွင့်ပြုပါက အများသုံး HTTP ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများကို HTTP ပရောက်စီစာရင်းတွင် ရနိုင်သည်။ ကွန်ရက်က လိုအပ်ပါက ကလိုင်းယင့်များ မတည်ဆောက်မီ ၎င်း၏ Credentials ကို ပြင်ဆင်ပါ။

ကလိုင်းယင့်များ၏ အလုပ်ဝန်အတွက် သယ်ယူပို့ဆောင်မှုကို ပြန်လည်အသုံးပြုပြီး ပိတ်ချိန်တွင် ပိုင်ဆိုင်သော အရင်းအမြစ်များကို လွှတ်ပါ။ အောင်မြင်သော ပရောက်စီချိတ်ဆက်မှုသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်သော်လည်း အပလီကေးရှင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖတ်နိုင်ခြင်း မရှိခြင်းကို Key Vault ၏ ကွန်ရက်နှင့် ဝင်ရောက်ခွင့် မူဝါဒများက ဆုံးဖြတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဆက်စပ်ဆောင်းပါးများ