var handler = new System.Net.Http.HttpClientHandler
{
    UseProxy = true,
    Proxy = new System.Net.WebProxy(
        "http://proxy.example.net:8080")
};

var transport = new Azure.Core.Pipeline.HttpClientTransport(handler);

var credential = new Azure.Identity.ClientSecretCredential(
    tenantId, clientId, clientSecret,
    new Azure.Identity.ClientSecretCredentialOptions
    {
        Transport = transport
    });

var vault = new Azure.Security.KeyVault.Secrets.SecretClient(
    new Uri(vaultUrl),
    credential,
    new Azure.Security.KeyVault.Secrets.SecretClientOptions
    {
        Transport = transport
    });

ଆପ୍ଲିକେସନର ପ୍ରକୃତ vaultUrl, tenantId, clientId ଏବଂ clientSecret ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତୁ। ଦୁଇଟି Transport = transport ନ୍ୟସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ: ଗୋଟିଏ ଟୋକେନ ପ୍ରାପ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି Key Vault ରହସ୍ୟ ଅନୁରୋଧ ମାର୍ଗ ଦର୍ଶାଏ।

vaultUrl କୁ ପ୍ରକୃତ ଭଣ୍ଡାର ଅନ୍ତିମ ବିନ୍ଦୁ ଭାବରେ ରଖନ୍ତୁ। ହ୍ୟାଣ୍ଡଲରର WebProxy ମଧ୍ୟସ୍ଥକୁ ଧରି ରଖେ; ଭଣ୍ଡାରର ନେଟୱାର୍କ ନୀତି ସେହି ପଥକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ HTTP ପ୍ରକ୍ସି ତାଲିକାରେ ସାର୍ବଜନୀନ HTTP ପ୍ରାର୍ଥୀ ଉପଲବ୍ଧ; ନେଟୱାର୍କ ଆବଶ୍ୟକ କରିଲେ କ୍ଲାଏଣ୍ଟ ତିଆରି ପୂର୍ବରୁ ଏହାର Credentials ବିନ୍ୟାସ କରନ୍ତୁ।

କ୍ଲାଏଣ୍ଟର କାର୍ଯ୍ୟଭାର ପାଇଁ ପରିବହନକୁ ପୁନଃ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତୁ ଏବଂ ବନ୍ଦ ସମୟରେ ନିଜସ୍ୱ ସମ୍ପଦ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ସଫଳ ପ୍ରକ୍ସି ସଂଯୋଗ ଏକ ପଥ ସ୍ଥାପନ କରେ, କିନ୍ତୁ ଆପ୍ଲିକେସନ ରହସ୍ୟ ପଢ଼ିପାରିବ କି ନାହିଁ ତାହା Key Vault ର ନେଟୱାର୍କ ଏବଂ ପ୍ରବେଶ ନୀତି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରେ।

ସମ୍ପର୍କିତ ପ୍ରବନ୍ଧ