Proxy değişkenlerini GNU Make tariflerine aktarma

make indiriciyi çalıştırır; indirici bir proxy'nin nasıl kullanılacağını seçer. GNU make için değişkenleri, ilgili her tarifin bunları alması gerektiğinde Makefile düzeyinde dışa aktarın:

export http_proxy := http://proxy.example:8080
export https_proxy := http://proxy.example:8080

fetch:
	curl --fail --output package.tar.gz https://downloads.example/package.tar.gz

Tarif satırı bir sekme ile başlar. export yönergeleri make'in sözdizimine aittir ve değerleri komutların ortamına geçirir.

Tek bir tarif satırındaki shell export genellikle bir sonraki satırdan önce kaybolur, çünkü GNU make her satır için ayrı bir shell başlatır. Tek bir komut için bunun yerine shell atamasını doğrudan o komutla kullanın:

fetch:
	http_proxy=http://proxy.example:8080 https_proxy=http://proxy.example:8080 curl --fail https://downloads.example/package.tar.gz

İndiricinin belgelenmiş değişken adlarını ve proxy protokolünü kullanın. Derleme genel bir HTTP uç noktası kullanabiliyorsa, bu ortam değerleri için HTTP proxy listesinden bir aday seçin. Bu değişkenleri yok sayan bir çalıştırılabilir dosya kendi proxy seçeneğine ihtiyaç duyar. Kimlik bilgilerini Makefile'a yazmak yerine derleme ortamı üzerinden vermek daha iyidir.

Bu dışa aktarımlar alt komutları etkiler. make çıktıktan sonra üst terminalin ortamını değiştirmezler.