Eksporti proksajn variablojn al GNU Make-receptoj

make ruligas la elŝutilon; la elŝutilo decidas kiel uzi proksion. Por GNU make, eksportu la variablojn je Makefile-nivelo kiam ĉiu koncerna recepto devas ricevi ilin:

export http_proxy := http://proxy.example:8080
export https_proxy := http://proxy.example:8080

fetch:
	curl --fail --output package.tar.gz https://downloads.example/package.tar.gz

La recepta linio komenciĝas per tabo. La direktivoj export apartenas al la sintakso de make kaj transdonas la valorojn en la medion de la komandoj.

Ŝela eksporto en unu recepta linio kutime malaperas antaŭ la sekva linio, ĉar GNU make lanĉas apartan ŝelon por ĉiu linio. Por unu komando, uzu anstataŭe ŝelan valorigon rekte ĉe tiu komando:

fetch:
	http_proxy=http://proxy.example:8080 https_proxy=http://proxy.example:8080 curl --fail https://downloads.example/package.tar.gz

Uzu la dokumentitajn variablajn nomojn kaj proksan protokolon de la elŝutilo. Se la konstruo povas uzi publikan HTTP-finpunkton, elektu kandidaton el la HTTP-proksa listo por tiuj mediovaloroj. Plenumebla dosiero, kiu ignoras ĉi tiujn variablojn, bezonas propran proksan opcion. Akreditaĵojn pli bone provizu per la konstrua medio ol konservi en la Makefile.

Ĉi tiuj eksportoj efikas al infanaj komandoj. Ili ne ŝanĝas la medion de la gepatra terminalo post kiam make finiĝas.