یک عامل خودمیزبان Azure Pipelines می‌تواند قواعد دور زدن پروکسی را در فایلی با نام .proxybypass در پوشه ریشه خود نگه دارد. هر خط یک عبارت باقاعده ECMAScript است که با یک URL تطبیق داده می‌شود.

برای نمونه، قاعده‌ای برای یک میزبان فید داخلی می‌تواند چنین باشد:

^https?://packages[.]internal[.]example(?::[0-9]+)?(?:/|$)

این عبارت با URLهای HTTP یا HTTPS همان میزبان، با پورت عددی اختیاری، تطبیق می‌یابد. مرز پس از نام میزبان مانع از تطبیق نام طولانی‌تری مانند packages.internal.example.other-domain نیز می‌شود.

این فایل نصب عامل است، نه فایلی که به‌طور دلخواه در نسخه کد منبع گذاشته شده باشد. نحو آن نیز با مقدار NO_PROXY جداشده با ویرگول تفاوت دارد. کپی کردن یک نویسه عام شل مانند *.internal.example در فیلد عبارت باقاعده همان معنا را حفظ نمی‌کند.

سپس مشخص کنید چه کسی بسته را بارگیری می‌کند

عملیات داخلی منبع و مصنوع عامل از پیکربندی پروکسی آن استفاده می‌کنند. وظایف می‌توانند اطلاعات پروکسی افشاشده را از طریق کتابخانه وظایف به دست آورند و روی کلاینت‌های HTTP خود اعمال کنند.

وظیفه‌ای که فرایند بیرونی NuGet، dotnet یا curl را فراخوانی می‌کند، مصرف‌کننده دیگری وارد می‌کند. تأیید کنید که آن وظیفه تنظیمات پروکسی و دور زدن را چگونه به ابزار می‌دهد. قاعده درست عامل ثابت نمی‌کند که هر کلاینت بسته مستقل آن را خوانده است.

URL فید داخلی را همراه با طرح و پورت در سابقه عیب‌یابی نگه دارید. قاعده را روی URLی که با آن ارتباط برقرار می‌شود آزمایش کنید، سپس پیکربندی وظیفه یا کلاینت مسئول آن درخواست را بررسی کنید.

مقالات مرتبط