In proxy brûke mei uv

Stel foar ien uv-opdracht yn in POSIX-shell de proxyfariabelen by dy oanrop yn:

HTTP_PROXY=http://203.0.113.10:8080 \
HTTPS_PROXY=http://203.0.113.10:8080 \
uv add requests

Ferfang it foarbyldeindpunt troch in tsjinstadres of in kandidaat út de list mei HTTP-proxy's. De tawizingen jilde foar de opdracht en syn bernprosessen, sûnder opstartbestannen fan de shell te feroarjen; PowerShell brûkt oare syntaksis. HTTPS-doelen kinne in http://-proxylistener brûke. ALL_PROXY jout in algemiene proxyynstelling en NO_PROXY bepaalt útsûnderings.

As de rûte wurket mar in goedkarde organisaasje-CA mist yn de Mozilla-rootsertifikaten dy't mei uv meikomme, brûk dan systeemfertrouwen as dy CA dêr al ynstallearre is:

HTTPS_PROXY=http://203.0.113.10:8080 \
uv --system-certs add requests

De opsje is --system-certs. De byhearrende fariabele UV_SYSTEM_CERTS=true is tafoege yn uv 0.11.0; kontrolearje foar in âldere ferzje de ynstallearre help. In apart levere PEM-bondel brûkt ynstee de dokumintearre fertrouwensynterface SSL_CERT_FILE of SSL_CERT_DIR. Gjin fan dizze fertrouwensynstellingen kiest it proxyadres.

Lês de útfier foardatst dit in slagge rûtetest neamst. uv kin pakketten út de cache opnij brûke sûnder se te downloaden. In echte aksje kin neist de yndeks ek bestannen, trochferwizings, behearde Python-downloads of Git-ôfhinklikheden benaderje. Bewarje de mislearre stap mei de flater. Bliuwt de rûte ferkeard, kontrolearje dan erfde proxy- en útsûnderingswearden; in oare pakketyndeks kiest in boarne en gjin forwardproxy.