استفاده از پراکسی با uv

برای یک فرمان uv در پوستهٔ POSIX، متغیرهای پراکسی را هنگام همان فراخوانی تنظیم کنید:

HTTP_PROXY=http://203.0.113.10:8080 \
HTTPS_PROXY=http://203.0.113.10:8080 \
uv add requests

نقطهٔ اتصال مثال را با آدرس سرویس یا گزینه‌ای از فهرست پراکسی‌های HTTP جایگزین کنید. انتساب‌ها به فرمان و فرایندهای فرزندش اعمال می‌شوند، بدون تغییر فایل‌های آغاز پوسته؛ PowerShell دستور متفاوتی دارد. مقصدهای HTTPS می‌توانند از شنوندهٔ پراکسی http:// استفاده کنند. ALL_PROXY تنظیم عمومی پراکسی را می‌دهد و NO_PROXY موارد دور زدن را مشخص می‌کند.

اگر مسیر کار می‌کند ولی CA تأییدشدهٔ سازمان در ریشه‌های Mozilla همراه uv نیست، وقتی آن CA قبلاً در سیستم نصب شده از اعتماد سیستم استفاده کنید:

HTTPS_PROXY=http://203.0.113.10:8080 \
uv --system-certs add requests

گزینه --system-certs است. متغیر متناظر UV_SYSTEM_CERTS=true در uv 0.11.0 اضافه شد؛ برای نسخهٔ قدیمی‌تر راهنمای نصب‌شده را ببینید. بستهٔ PEM که جداگانه ارائه شده از رابط اعتماد مستند SSL_CERT_FILE یا SSL_CERT_DIR استفاده می‌کند. هیچ‌یک از این تنظیمات اعتماد آدرس پراکسی را انتخاب نمی‌کند.

قبل از موفق دانستن آزمون مسیر، خروجی فرمان را بخوانید. uv ممکن است بسته‌های کش‌شده را بدون دانلود دوباره استفاده کند. عملیات واقعی می‌تواند علاوه بر ایندکس به فایل‌ها، تغییرمسیرها، دانلودهای مدیریت‌شدهٔ Python یا وابستگی‌های Git هم مراجعه کند. مرحلهٔ ناموفق را با خطایش نگه دارید. اگر مسیر اشتباه ادامه داشت، مقادیر ارث‌رسیدهٔ پراکسی و دور زدن را بررسی کنید؛ تغییر ایندکس بسته‌ها یک منبع را انتخاب می‌کند، نه پراکسی رو به جلو را.