یک کارت شبکه برای یک پروکسی صریح کافی است

یک پروکسی پیشرو خصوصی لازم نیست از نظر فیزیکی میان لپ‌تاپ و روتر قرار بگیرد. می‌تواند ماشین دیگری در همان LAN باشد و از یک رابط شبکه استفاده کند.

لپ‌تاپ به نشانی پروکسی و درگاه شنود آن متصل می‌شود. فرایند پروکسی اتصال جداگانه‌ای به سوی وب‌سایت یا والد آن باز می‌کند. همان رابط می‌تواند هر دو گفت‌وگو را حمل کند و جدول مسیریابی میزبان گام بعدی را انتخاب می‌کند.

client → proxy listener
proxy → existing router → destination

این برای برنامه‌ای که پروکسی را صریحاً انتخاب کرده است کافی است. در لینوکس، این چیدمان معمولی برای بازپخش درخواست‌های برنامه نیازی به فعال‌کردن ارسال IP ندارد.

دروازه پیش‌فرض به پرسش دیگری پاسخ می‌دهد

دروازه پیش‌فرض یک کارخواه بسته‌هایی را رسیدگی می‌کند که کارخواه به سوی شبکه‌های دیگر می‌فرستد. تغییر آن تنظیم باعث نمی‌شود مرورگر درخواست‌های پروکسی HTTP یا مذاکره SOCKS صادر کند. به همین ترتیب، واردکردن پروکسی در مرورگر هر برنامه دیگر را از آن ماشین عبور نمی‌دهد.

یک میزبان می‌تواند هر دو کار را انجام دهد، اما آنگاه دو پیکربندی برای مدیریت دارد: سرویس پروکسی و کارکرد مسیریابی یا دیوار آتش. رابط‌های بیشتر می‌توانند جداسازی شبکه را آسان‌تر کنند. اینها انتخابی از توپولوژی‌اند، نه پیش‌نیازی که پروکسی صریح HTTP تحمیل کند.

این تمایز یک آزمایش ناکام رایج را نیز توضیح می‌دهد: ویرایش قواعد ارسال یک سرور پروکسی هیچ اثری بر اتصال مستقیم کارخواهی که از روتر دیگری می‌گذرد ندارد. بسته‌ها هرگز از آن سرور عبور نکردند.

اگر الزام، استفاده اجباری است، مشخص کنید ترافیک خروجی جایگزین کجا قابل کنترل است. یک پروکسی صریح تک‌رابط می‌تواند سرویسی معتبر باشد در حالی که دروازه‌ای جداگانه سیاست شبکه را اجرا می‌کند. اجرا را جایی بگذارید که بسته‌ها واقعاً می‌گذرند.