Mercurial-proxy omsile: wêrom http_proxy.no negearre wurde kin

In Mercurial-proxy kin de standert bliuwe foar eksterne opslaggen wylst ynterne hosts direkt geane. Kies foar in iepenbiere HTTP-rûte de host en poarte út 'e HTTP-proxylist foar it standert einpunt:

[http_proxy]
host = proxy.example:8080
no = hg.internal.example,localhost
always = false

De wearde no is in komma-skieden list fan hostnammen. Mercurial dokumintearret always=true as it twingend brûken fan in proxy sels foar localhost en items yn dy list. It tafoegjen fan in host oan no wylst dy oerskriuwing beholden bliuwt, kin syn rûte dêrom ûnferoare litte.

Foar ien oanropping kinne jo de relevante wearden oerskriuwe sûnder de konfiguraasje opnij te skriuwen:

hg --config http_proxy.always=false    --config http_proxy.no=hg.internal.example incoming

It konfigurearre standertpaad fan 'e opslach moat dy host echt neame. Dit foarbyld ferfangt de wearde no foar it kommando; nim oare fereaske items op as dy oanropping dy ek nedich hat.

Brûk hg config --source om de effektive ynstellingen te finen as brûker-, opslach- en systeemkonfiguraasje ferskille. Ferwiderje wachtwurden foardat jo dy útfoer diele.

Dizze kontrôles jilde foar web-basearre tagong ta opslaggen. In ssh://-opslach brûkt in oar ferfier. Direkte HTTP-rûtering hat ek noch in netwurkpaad en de eigen ynloggegevens fan 'e opslach nedich.