faye-websocket bied 'n proxy-opsie op sy Client-konstruktor. Gee dit voordat die verbinding begin:

const WebSocket = require('faye-websocket');

const socket = new WebSocket.Client(
  'wss://service.example/socket',
  [],
  { proxy: { origin: 'http://proxy.example:8080' } },
);
socket.on('error', error => console.error(error.message));

Die eerste URL identifiseer die WebSocket-diens. proxy.origin identifiseer die HTTP-tussenpersoon. Vir 'n toegelate openbare WSS-toets sonder proxy-aanmeldgegewens bied die HTTP-proxylys adresse vir daardie oorsprong; verifieer toegang tot die werklike WebSocket-eindpunt. Die biblioteek dokumenteer origin as die vereiste proxy-opsie en ondersteun ook proxy-spesifieke koptekste en TLS-konfigurasie.

Die leë skikking is die subprotokollys, nie 'n proxyls nie. Voorsien toepassing-subprotokolname daar wanneer die diens dit vereis.

Dit konfigureer die Faye-kliënt wat deur die kode geskep is. As 'n ander SDK die WebSocket besit, gebruik 'n SDK-ondersteunde pad om sy verbindingsopsies te voorsien. Die skep van hierdie aparte socket verander nie die SDK se bestaande verbinding nie.

Verwante artikels