Que IP debes permitir nun servidor proxy?

Usa o enderezo de orixe que o proxy ve na conexión entrante. O enderezo Wi-Fi do portátil non é necesariamente ese.

Por exemplo, un portátil co enderezo privado 192.168.1.20 pode chegar a un proxy remoto mediante un router NAT. O proxy adoita ver a orixe pública traducida, polo que unha regra para o enderezo privado non coincidirá. Nun camiño privado que o conserve, ese mesmo enderezo privado pode ser a regra correcta.

Confirma a observación no límite de entrada do proxy: revisa o rexistro de conexións ou acceso se o administras, ou usa o método documentado do servizo xestionado para o enderezo cliente. Unha páxina de comprobación de IP do navegador só dá contexto porque pode usar outra ruta. Proba a aplicación e o camiño reais; outro proxy, VPN ou cambio de rede poden alterar a orixe.

Varios dispositivos poden compartir un enderezo traducido. Unha regra IP identifica unha orixe de rede, non un usuario individual; decide tamén se cómpre autenticación. Se a orixe cambia, prepara unha actualización compatible ou unha política de autenticación en vez de abrir o servizo a todos os enderezos.

Ao aplicar a regra, comproba a súa posición e a denegación final predeterminada na versión do proxy instalada; despois proba orixes permitidas e denegadas. A orde de acceso de Squid pode, por exemplo, deixar sen efecto unha restrición posterior. Permiso de orixe e de destino/porto seguen sendo decisións separadas: o enderezo cliente correcto non esixe permitir todos os destinos.