کدام IP را در فهرست مجاز سرور پراکسی بگذاریم؟
نشانی مبدأیی را مجاز کنید که پراکسی واقعاً می‌بیند. نشانی خصوصی LAN لپ‌تاپ معمولاً مبدأ عمومی اتصال دوردست نیست.
از نشانی مبدأیی استفاده کنید که پراکسی در اتصال ورودی می‌بیند. نشانی Wi-Fi لپ‌تاپ لزوماً همان نیست.
برای نمونه، لپ‌تاپ با نشانی خصوصی 192.168.1.20 ممکن است از روتر NAT به پراکسی دوردست برسد. پراکسی معمولاً مبدأ عمومی ترجمه‌شده را می‌بیند؛ پس قاعدهٔ مجازکردن نشانی خصوصی منطبق نمی‌شود. در مسیر خصوصی که نشانی را حفظ می‌کند، همان نشانی خصوصی می‌تواند کاملاً انتخاب درست قاعده باشد.
مشاهده را در مرز ورودی پراکسی تأیید کنید: اگر گردانندهٔ آن هستید گزارش اتصال یا دسترسی را ببینید، یا از روش مستند سرویس مدیریت‌شده برای نشانی کلاینت استفاده کنید. صفحهٔ بررسی IP مرورگر فقط زمینه است، چون ممکن است مسیر دیگری برود. برنامه و مسیر واقعی را امتحان کنید؛ پراکسی دیگر، VPN یا تغییر شبکه می‌تواند مبدأ را عوض کند.
چند دستگاه ممکن است یک نشانی ترجمه‌شده را شریک باشند. قاعدهٔ IP منبع شبکه را شناسایی می‌کند، نه کاربر خاص؛ پس دربارهٔ نیاز به احراز هویت نیز تصمیم بگیرید. اگر مبدأ عوض می‌شود، روند به‌روزرسانی پشتیبانی‌شده یا سیاست احراز هویت فراهم کنید، نه این‌که سرویس را به تمام نشانی‌ها باز کنید.
هنگام اعمال قاعده، جایگاهش و رفتار نهایی رد پیش‌فرض را در نسخهٔ نصب‌شده بررسی کنید، سپس مبدأهای مجاز و ردشده را آزمایش کنید. مثلاً ترتیب دسترسی Squid می‌تواند محدودیت بعدی را بی‌اثر کند. مجوز مبدأ و مجوز مقصد/درگاه دو تصمیم جدا هستند؛ درست‌بودن نشانی کلاینت مستلزم مجازکردن تمام مقصدها نیست.