Use o nome do servizo de rede nos comandos de proxy de macOS

en0 identifica un dispositivo de rede. Wi-Fi adoita ser o nome dun servizo de rede configurado. Un comando de proxy que pide un nome de servizo espera o segundo tipo de identificador.

Comece polos nomes que a máquina ten realmente:

networksetup -listallnetworkservices

Use o nome completo do servizo desa saída. Pode ser Wi-Fi, un nome descritivo dun adaptador USB ou un nome asignado localmente. Un servizo desactivado pode estar marcado cun asterisco na lista; esa marca non forma parte do nome que se vai copiar.

Para un servizo ilustrativo chamado Office Ethernet, configurar un proxy HTTP ten este aspecto:

networksetup -setwebproxy "Office Ethernet" proxy.example.internal 8080

As comiñas conservan o espazo no nome do servizo. O nome de host do proxy e o porto son argumentos separados. Substitúaos polos valores reais; para unha proba que permita puntos de conexión HTTP públicos, a lista de proxies HTTP fornece candidatos. Use os privilexios que exixa a política de administración da máquina.

Configurar ese servizo non configura outro servizo só porque ambos poidan acceder a internet. Un Mac con Ethernet e Wi-Fi conectados pode ter varias configuracións relevantes. Comprobe o servizo que transporta a conexión da aplicación afectada antes de aplicar o mesmo cambio noutro lugar.

Manteña tamén separadas as opcións específicas de cada protocolo. Unha configuración de proxy web, un proxy de destino web seguro, un proxy SOCKS e un URL PAC automático son entradas de configuración distintas. Cambiar a entrada HTTP non demostra que todas as demais deban activarse ou desactivarse xuntas.

A antiga referencia de comandos de Remote Desktop de Apple xa distingue os servizos de rede nestes comandos. Na máquina administrada, use networksetup -help para confirmar as opcións dispoñibles e despois verifique o servizo previsto nos axustes de Rede. Un identificador de dispositivo obtido dunha lista de interfaces non substitúe a selección dese servizo.